'It takes a leap of faith, to get things going'

Na mijn gezellige afscheidsfeest werd ik wakker met het besef van: wow, ik ga!
Dat besef kwam hard binnen... Wetende dat ik Mieke, mijn familie en vrienden voor een lange tijd niet zal zien. Het was ook niet verwonderlijk dat het een dag van uiteenlopende emoties was. Emoties van verdriet die gepaard gingen met vleugjes van vreugde omdat ik na zoveel jaar wachten eindelijk mijn reis ging beginnen. Een reis die in totaal 5 vliegvelden , 1 gemiste vlucht bevatte en 40 uur duurde. Via Frankfurt, Singapore, Sydney, eindelijk in Auckland. Memorabel was het zeker want nu heb ik op alle continenten gestaan (ja ok, antartica niet:P)

Met een vreemd gevoel ging ik richting mijn hotel. Toen schoot bovenstaande quote door mijn gedachten. Nu een week later begin ik langzamerhand te wennen. Zoveel indrukken vliegen mij hier om de oren dat ik soms gewoon ff tegen mezelf moet zeggen: 'ja, je bent in nieuw zeeland'

De 1e avond rustig een biertje gedronken in de bar wat uiteindelijk uitliep tot een karaoke party. Alle klassiekers kwamen voorbij. Van paradise by the dashboardlight tot ring of fire. Deze avond erachter gekomen dat AC/DC een concert zou geven 2 dagen later. Onze bron zou een spare ticket hebben, dus ik was in de zevende hemel beland. Ik ging AC/CD live zien in Nieuw Zeeland! Dag erna was het tijd om de stad te gaan verkennen. Uiteindelijk niet denderend ver gekomen aangezien wij ons niet heel erg interesseren voor musea en kunst etc. Dus rondje bij de haven lopen en uiteindelijk aan de praat geraakt met een oude hippie vrouw en daar heel de middag mee op het terras gezeten. Lekker naar verhalen luisteren in de zon aan het strand.

Toen was het donderdag. De dag van AC/DC! Vol zenuwen stond ik op en belde ik mijn bron op(een paar Kiwi's). Helaas gaven deze geen gehoor meer. Dat was wel ff balen. Uitgechecked uit het hotel want de stad was totaal volgeboekt ivm AC/DC. Sinds 18 jaar stond AC/DC weer op de planken hier in Nieuw Zeeland, dus het hele land was in rep en roer en iedere hoek, bar, supermarkt stond dagen lang in het teken van dit concert. Wij hadden dus geen slaapplek. Na een bezichtiging aan de sky tower besloten we gewoon naar het stadion te gaan om daar te gaan luisteren en kamperen. Na een rit vol van chaos met opgefokte AC/DC fans kwamen we aan bij het stadion. 80.000 hongerige fans die klaar stonden om de avond van hun leven te hebben. Geert-jan en ik zochten een mooi plekje op de heuvel en hadden een perfect uitzicht op het podium en het publiek. Alle klassiekers kwamen voorbij: you shook me all night long; highway to hell; thunderstruck, etc. Het rockte van links naar rechts. Mensen staken vuurwerk af vanuit de hele stad en rondom het stadion. Toen de zanger zo vriendelijk was om te vragen: 'how are you doing overthere on the hills' was het feestje compleet. De mensen die in de bomen zaten begonnen te springen van opwinding en links en rechts hoorde je dan ook af en toe iemand uit de boom storten omdat takken daar toch schijnbaar niet voor zijn gemaakt!

Na het concert een rustig plekje gezocht en daar ons tentje opgezet. De volgende morgen bleek dat we op een gigantisch sportveld stonden. Niets aan de hand verder. Mensen die hun hond uitlaten groeten ons vriendenlijk terwijl wij met moeite ons tandjes poetsen aan de rand van het beekje. Auckland was verleden tijd en we wilde lekker naar het strand gaan. Het grote liften door nieuw zeeland ging eindelijk beginnen. Na een lift van een oude knakker, kwamen we vreemd genoeg in een Chrysler terecht. Een kerel van 40 jaar die duidelijk in z'n midlife crisis zat met z'n geblondeerde haar, dikke bak onder z'n kont, en spiegel zonnebril. Maar man o man. Wat een auto. De auto las onze lichaamstemperatuur en bepaalde op basis daarvan de temperatuur in de auto. Dat is toch van de zotte? Maar wel heel vet natuurlijk!Hij kwam ook terug van AC/DC en zat ook nog volgerocked achter het stuur. Hij vertelde dat we naar Wellington moesten gaan voor de Rugby Sevens. Een internationaal rugby feest wat helemaal los gaat! Mensen komen overal vandaan om dit feest mee te maken. Dus zo gepiept, zo gedaan. 10 liften, 15 verschillende mensen, 10 plaatsen, een overnachting op het strand, wat watervallen, uitzichtpunten en 800 km verder, kwamen we aan in Wellington. Het zuidelijkste punt van het noorder-eiland. Het leek wel carnaval! Alleen maar verkleede mensen, de 1 nog gekker dan de ander, en uiteraard overal rubgy op tv. Maar wat een geweldig feest was het! Heerlijk om op het terras te zitten en te zien hoe een stad zo veranderd in een feeststad! (dus heel veel plezier voor de mensen die volgende week carnaval gaan vieren!!)

Maar wat is het liften toch heerlijk. Zoveel verschillende mensen. Van luxe auto's tot auto's zonder backseat. Van surfdudes tot mensen in pak die vroeger ook gelift hebben. Gesprekken voeren die uiteenlopen van koeien tot artikelen in de supermarkt, en ondertussen lekker genieten van al dit natuurschoon! Nu ff bijkomen van de 1e week en een rustig dagje zonder liften, kroegen of kamperen. Maar gewoon lekker burgelijk ontbijten en tot rust komen (het is hier wel zondag he :P)

Voor de mensen die mij willen bereiken is dit mijn nummer: 0226772546

Binnenkort vertrekken we naar het zuider eiland. Lekker de natuur in, 140 meter bungee, parachute springen, surfen en weet ik veel wat nog meer... Komt goed, jullie horen het van me!

De allerbeste groeten van mij en de kiwi's!

En voor foto's kijk je natuurlijk het tabblad foto's :D
En voor filmpjes kijk je op mijn youtube kanaal: http://www.youtube.com/user/dropkickdick1984