'Hey, man I'm alive. I'm taking each day and night at a time.
I'm feeling like a Monday but someday I'll be Saturday night'

1e bericht uit azie!!

Nou, goed internet is hier net zo schaars als een orka in het IJsselmeer! Maar toch een 'fatsoenlijk' internet cafe gevonden! We zijn ondertussen al iets meer dan 2,5 week hier in Indonesie. Ik was al 2 dagen eerder in Indonesie voordat mieke kwam, maar heb eigenlijk niet veel gedaan. Ik kwam laat aan in de avond en heb met 2 meisjes een taxi gepakt om de chaos en drukte van het vliegveld te ontvluchten. In 1 of ander steegje toch een prima hotel gevonden met zwembad. Ik was erg blij dat ik Australie mocht verlaten (ondanks dat ik een geweldige tijd heb gehad met de jongens en met mijn ouders), maar het was gewoon tijd voor een andere cultuur. Na een avondje stappen en kennisgemaakt te hebben met het lokale bier werd ik de volgende ochtend ziek wakker. Mijn lichaam zat natuurlijk vol zenuwen te wachten op de komst van Mieke en die zenuwen zorgden voor de onnodige onrust in mijn onderbuik. Dagje slapen bij het zwembad deed wonderen. De volgende dag uitgechecked en ingechecked in het hotel van Mieke en mij. We hadden een villa geboekt in Seminyak en het was echt ontzettend mooi. Wel onwennig al die luxe na 4 maanden geslapen te hebben in een auto, tentje, strand, asfalt, gras, etc. We hadden een grote kamer en badkamer met een bad. Ook onze eigen prive tuin met loungehoek inclusief vijver!?! Ons superdeluxe kingsize hemelbed was dan ook precies wat mijn lichaam nodig had om alle botten in mijn lichaam weer op de juiste plek te krijgen. En voor mieke om bij te komen van de bijna 24 uur durende vlucht! Heerlijk om weer samen wakker te worden en dan pas echt wakker worden in het zwembad :) Lekker samen ontbijten en al die chaos van azie op je af laten komen. 24 uur per dag scheuren de scooters langs je af en al het getoeter hoor ik ondertussen ook niet meer! De 1e dagen niet denderend veel gedaan. Lekker luieren op het strand proberen niet te verzuipen in deze inmens hoge golven van 4 meter! Regelmatig mijn slipje op mijn enkels teruggevonden :) Ook waterrat Mieke vermaakt zich prima hier in de golven en ook zij moet regelmatig haar handeltje weer terugstoppen:P Ook hebben we hier een avondje bijgekletst met grote reisvriend Jasper! Ontmoet in nieuw zeeland, en 4 maanden later zit je dan weer samen een biertje te drinken in Indonesie. Ook Jasper vond het erg gezellig, want na 4 maanden lang verhalen over Mieke aangehoord te hebben, kon hij haar dan ook eindelijk ontmoeten!

Na een week van eten, drinken, zwemmen, barhangen en slapen was het tijd voor een nieuwe bestemming! Candi dasa aan de oostkust. Een dorpje van 1 straat en onze eigen bungalow met zwembad aan de rand van het strand. Daar 2 nachten doorgebracht en een scooter gehuurd om de omgeving te bekijken. Zijn in een traditioneel balinees dorp geweest (de oorspronkelijk mensen met hun eigen gebruiken). In de middag lekker bijgekomen bij White sand beach. Ze doen hier niet aan plaatsnaamborden langs de weg (op her en der een beschimmelde na dan), dus erg makkelijk was het niet te vinden. Maar dan toch zie je een bordje van 20cm bij 30cm met de handgeschreven tekst: White Sand Beach. Na veel gehobbel eindelijk toch het strandje gevonden... Een klein baaitje dat verstopt ligt tussen de rotsen. Wit zand en groen/blauwe zee. Zo zien we het graag!

Daarna was het tijd om de oversteek te maken naar het eiland Lombok. Heel fijn hoe ze toeristen hier een geld aftroggelen. Die kamikaze aziaten op scooters rijden naast je taxi en hangen een mooi verhaal op dat de boot over 10 min vertrekt (wat ook eigenlijk zo was), dus verkopen ze je ff snel 2 veels te dure tickets. 250.00 roepiah (25 euro) pp betaald ipv 3 euro. Gelukkig zat er nog wel een taxi rit bij inbegrepen waardoor we ons toch iets minder genaaid voelden. Maargoed, ff een goedkope accomodatie dan maar en daarna eindelijk eten! We hadden honger als een weiland vol paarden. Dit werd echter goedgemaakt hier in het restaurant. Het beste eten tot dusver! Dag erna scooters gehuurd om het eiland rond te rijden. Voor een mooi prijsje 2 scooters gehuurd. Mieke een mooie roze en ik een mooie blauwe.... Dit in combinatie met 2 mooie zwarte ronde helmen lijken we net rijdende bowlingballen!

De 1e stop werd Bangsal (of zoiets) voor een koude versnapering. Na onze 1e indo-tostie besloten om de boot naar Gilli Meno te pakken. Een klein eilandje wat bekend staat als: quiet island. Hier mogen geen scooters of auto's rijden en het vervoer gaat hier op 2 manieren: per huifkar en de oudhollande benenwagen! Kleine houten hutjes aan het rand van het water met uitzicht over de azuurblauwe zee gaven idd een rustig gevoel. Lekker eten en wat biertjes zorgden helemaal voor een ontspannen gevoel! Ook hadden we een kleine fan: een katje; helaas was dit katje ziek en ontspande hij zijn kringspier af en toe eens goed boven onze kussens... Maargoed, aangezien het leven op het land erg rustig was, gingen we eens kijken of de onderwaterwereld levendiger was. De 1e kennismaking van Mieke met de onderwaterwereld. Na een dappere 1e poging die 'in het water viel' (Mieke is niet de grootste fan van onze onderwatervrienden) was poging 2 erg succesvol te noemen! Helaas waren er niet heel erg veel visjes. Een paar stonede maanvissen die maar naar een rots bleven staren, en een blauwe zeester waren toch de hoogtepunten. Het koraal was vandaag nog niet aan Mieke besteed, maar dat komt ongetwijfeld goed de komende 2,5 maand! Hebben later nog op het zuiden van Lombok getracht te snorkelen, maar de zee was te ruw.

Na Gilli terug naar het 'vaste' (ei)land van Lombok. Scooters opgehaald en doorgereden. Via rustige bergweggetjes (wel oppassen geblazen voor kippen, honden, katten, gaten in de weg, zand in de bocht en weet ik veel wat voor meer gespuis ons af en toe de pas probeert af te snijden), aangekomen in Senaru. Dit is de uitvalbasis voor de fanatiekelingen die 3 dagen lang een berg/vulkaan gaan beklimmen. Wij hielden het echter bij spelletjes spelen op de veranda en rice wine drinken. Volgende ochtend wel 3 uur (beter dan 3 dagen!) gewandeld naar 2 mooie watervallen. Ook een leuke tocht erheen. Langs afgronden, door waterstromingen en over een 30 meter hoge 'brug' (aquaduct met aan 1 kant een reling en om de 20 cm heb je weer een gat van 50 cm)! Waterval was een heerlijke ochtendduik. Maar wat een kracht. Probeer er eens 3 meter vanaf te staan en het voelt alsof iemand punaises in je rug zit te duwen!

Na dit kleine bergdorpje wilde we richting de oostkust. Lombok is ontzettend islamitisch en er staan hier meer moskeen dan kerken in Nederland. We hadden verhalen gehoord van Jasper dat ze meisjes in korte mouwen en broekjes niet waarderen en dat zij regelmatig middelvingers te zien kregen. Dus mieke mijn broek gegeven en gaan met die banaan! Na 3 uur rijden kwamen we erachter dat het dorp waar we wilden stoppen helemaal geen hotels had! Dus moesten we nog 3 uur verder rijden naar het zuiden. Kuta Lombok! Uitvalbasis voor surfers. Mieke was een beetje ziek geworden dus besloten we wat luxer te gaan zitten met een douche met warm water en een zwembad voor de deur. Hier langer gebleven dan gepland want Mieke was nog niet helemaal beter. Ongeveer een half uurtje knorren op de scooter met wegen met meer gaten dan asfalt, bracht ons bij een verlaten strandje met her en der een verdwaalde toerist. Hier lekker uitwaaien, bruinen en in de golven plonsen. Azie blijft me verbazen met haar natuurschoon. Je ligt lekker met je luie reet op een wit strand in een baaitje te kijken naar de blauwe zee. Achter je staat een berglandschap dat omringt is in mist en wolken. Het zal straks wel weer ff wennen zijn in Nederland :P

Verder hebben we hier uiteraard ook uiteraard het WK gekeken. De enige tv met voetbal (moeten ze hier een apart kanaal voor kopen) stond in het restaurant van ons hotel. Met 40 locals en Mieke en ik als enige toeristen! Jammer dat we de taal niet spreken maar het commentaar klinkt toch anders dan: DIEP!, SCHIET!, SCHOP HEM OP DE ENKELS! Indonesie doet welliswaar niet mee aan het WK, maar de sport leeft hier enorm. Vooral omdat men dan kan gokken met elkaar. Ik hou ook van een gokje, en er werd dan ook hard geapplausideerd wanneer ik ook mijn geld op tafel gooide om een gokje te wagen. Na 90 minuten was het een gelijkspel , dus iedereen gaf elkaar het geld weer netjes terug. (Wedstrijd Slowakije - Nieuw Zeeland: Go Kiwi's!)

Nadat Mieke weer een beetje was bijgekomen konden we weer verder op pad. We moesten ook de scooters weer terugbrengen naar Senggigi. Het was een rustig ritje maar naar een ongeveer een uurtje rijden ging het mis...goed mis... We reden zachtjes door een dorpje heen (altijd uitkijken nml voor voetgangers, kippen, honden, etc.). Ik rij altijd voorop en Mieke zo'n 5 tot 10 meter achter mij. Opeens zie ik een auto uit tegemoetkomende richting afslaan. Hij sneed mij van achter af maar ging net goed. Ik wist echter zeker dat wanneer ik in mijn spiegel zou kijken, ik iets zou zien wat ik absoluut niet zou willen zien. Helaas kwam mijn angst uit en zag ik haar op de grond liggen. Die achterlijke mongool schoot tussen ons door en mieke kon niet meer op tijd remmen... 'gelukkig' had haar backpack haar val een beetje gebroken en ervoor gezorgd dat ze niet was doorgeschoven. Toen begon de dierentuinshow pas. Hup, mieke opgetild, scooters aan de kant en kijken hoe erg de verwondingen waren. Tientallen mensen verzamelden zich om haar heen, maar keken haar aan alsof ze naar een aapje in de dierentuin aan het kijken waren. Ik vroeg om water maar niemand leek het te begrepen of te boeien. Dus snel naar de dichtbijzijnde winkel. Water, water riep ik, maar vreemd genoeg kreeg ik een pakje marlboro in mijn handen gestopt. Dat schoot dus niet op! Toch wat water kunnen fixen en weer snel terug. De groep was inmiddels nog groter geworden! Uit woede dat ze alleen maar keken en niet hielpen een paar van die idioten eens goed aan de kant geduwd. Snel wat water over de wonden gegoten want die straten zijn hier nou niet bepaald schoon. Haar knieen en enkel en elleboog zijn afgeschaafd en haar schouder voelde ook niet fijn. Dus dat werd een ritje naar het ziekenhuis!

Toevallig dat we vorige week een adres hadden gekregen van een Australier over een 'schoon' ziekenhuis. Het schoonste van Lombok. (ondanks de lege schaaltjes met restjes eten achter het bed). Er was 1 man in deze dierentuin die ons wilde helpen en hij en wat mensen wilden Mieke in 1e instantie naar een lokaal ziekenhuis brengen. No way dat we dat gingen doen, want na de verhalen over operaties die gewoon ergens in een hoekje worden uitgevoerd, leek het ons nou niet echt heel plezierig om daar heen te gaan. Dus na wat zeiken op die mensen brachten ze ons toch ff naar dat ziekenhuis. Bizar is dat ze je gewoon zelfs dan afzetten. Ze vragen een bedrag, en als je dat niet betaalt, dan brengen ze je gewoon niet! Het gaat ze dus echt om het geld, en niet om te helpen... Echt, zo kwaad geworden hierom! Wat een stelletje inhalige idioten hier, terwijl je ziet dat er iemand pijn en verdriet heeft. Anyway, Mieke in de auto en ik erachteraan op de scooter. Gelukkig was ze in de auto wat bijgekomen van de schrik en zag ik alweer een glimlachje verschijnen op haar gezicht.

In het ziekenhuis werd goed voor haar gezorgd. Mensen die fatsoenlijk engels konden maakte de communicatie een stuk makkelijker! Nadat Mieke ingevuld had dat haar geloof Boedhistisch is (foutje bedankt:P), werd ze na ongeveer 15 min geholpen. De wonden werden ontsmet maar ze bleef maar last houden van haar schouder. Dus dat werd foto's maken. Terwijl de foto's werden gemaakt kwamen ze weer aan hoor: 'ja, ik wil geld om terug te komen naar mijn dorp'. Ja, toedeledoki, niet dus! Ik heb ze eens ff goed toegesproken dat wanneer wij iemand helpen, we dat doen omdat die persoon dan hulp nodig heeft en wij geen geld vragen voor een dienst die je zelf aanbiedt! Het was toen ff stil in de wachtkamer... Na een klein half uurtje kwam Mieke weer naar buiten en godzijdank was er niets gebroken! Vervolgens de medicijnen geregeld en de papieren in orde gemaakt en toen mochten we het ziekenhuis weer verlaten. De jongens van de scooterverhuur kwamen Mieke en haar scooter ophalen. Helaas voor haar werd dit geen relaxte taxi rit maar moest ze gewoon achter op de scooter plaatsnemen! Ja, we rijden rustig zeiden ze. In principe deden ze dat ook voor Lombok begrippen, maar met 70 km/ph naar huis gebracht worden terwijl je net van zo'n ding gevallen bent, is nou niet echt bepaald een droomreis!

Nu zitten we een paar dagen bij te komen in een luxe resort aan het strand. Hygienische kamers en rust is hetgeen wat belangrijk was, en dat is hier wel gelukt. We slapen echter nu wel als een bejaard stel met ruzie. Aangezien ik nog wel eens met mijn armen en benen wil zwaaien in mijn slaap leek het ons verstandig om een kussen tussen ons in te leggen zodat we niet met elkaar in contact kunnen komen... Zitten hier nu zo'n 5 dagen en morgen gaan we weer terug naar Bali. Mieke voelt zich gelukkig stukken beter en de wonden zien er ook stukken beter uit! We laten ons niet kennen en het drukt de pret ook zeker niet! We hebben het hier prima naar onze zin, en zo leren we ook veel locals kennen omdat we langere tijd op 1 plek zitten. Ook hebben we meer waardering gekregen voor de 'irriante' verkopers hier, maar het is voor hun echt noodzaak om armbandjes, t-shirts, etc. te verkopen anders kunnen ze niet eten en slapen. Wij betalen gemiddeld 100.000 tot 200.000 roepiah (10 tot 20 euro) voor een kamer. Zij huren een klein bedje voor 200.000 per maand en dan eten ze alleen maar rijst. Als ze ziek worden kunnen ze niet 1,2,3 naar het ziekenhuis hier. Medicijnen zijn onbetaalbaar. De ziekenhuisrekening was 800.000 roepiah (80 euro), waarvan 20 euro voor de behandelingen en 60 voor de medicijnen! Betaalbaar voor ons, maar voor de locals lijkt het een reis naar de maan! Men gaat hier nooit naar het ziekenhuis tenzij men echt half dood is en in coma ligt. Je krijgt alleen geld van de overheid als je dood bent (8 miljoen roepiah --> 800 euro) voor de nabestaanden. Dus jongens, gewoon betalen die ziektekosten in nederland! We hebben het namelijk echt zo gek nog niet hoor in ons kikkerlandje!

Al met al: We hebben het prima naar onze zin hier! We zijn dolblij dat we elkaar weer kunnen zien, en we lachen ook alweer een beetje over deze 'tegenslag'. Het was gewoon puur en puur pech, maar we gaan nu weer fijn genieten van het mooie weer en het relaxte leven hier in Azie!

Binnenkort meer verhalen uit Azie, en dan hebben jullie de eer om van de schrijfkunsten van Mieke te genieten!