Another day in paradise

'Another day in paradise'

Ok, we zijn al thuis, maar dat neemt niet weg dat jullie nog het recht hebben op een update van de afgelopen 1,5 maand!

Nou, hier dan een volgend verhaal. Na al die eilanden waar geen internet is, of waar wij het gewoon simpelweg te goed naar onze zin hebben, is het internet er een beetje bijingeschoten.

Dan maar ff teruggraven in de tijd. Mieke heeft het laatste verhaal getypt wat dateert van een paar uur voor de wedstrijd Nederland-Spanje. Het spijt mij dat ik jullie gedachte weer opfris met het jammerlijke verlies van de wk finale... Maargoed, niet getreurd, het leven gaat door... en zo ook onze reis (nadat we beiden ook goed de pest erin hadden dat Nederland verloren had). Gelukkig weinig tijd gehad om er bij stil te staan, want de volgende halte stond voor de deur: Semporna! Het idee was om daar heen te gaan en even te gaan snorkelen bij Sipadan. De nummer 1 duik en snorkelspot van de wereld! Duiken was te duur vandaar dat we een dagtrip wilden doen om toch deze mooie onderwaterwereld te bezichtigen. Na een busreis met karaoke kwamen aan in een hele vieze stinkstad waar het ruikt naar dooie honden in de regen. Onze boeking was ook al misgegaan, dus het verloren WK was alweer ver achter ons. Plots komt er een vrouwtje naar buiten en vertelt ons dat ze accomodatie heeft midden op zee voor 17.50 pp met ontbijt, lunch en avondeten. Nou, goeie deal! Volgende ochtend vroeg uit de veertjes en de boot gepakt. Nou, het was prachtig! Een compleet resort gebouw op een koraalrif. Door de spleten in het hout onder ons bed, konden we zelfs vissen zien zwemmen. Lekker ook om vanuit je voordeur het water in te duiken! Je kon er prima snorkelen in het afgezette deel van het rif wat het aquaruim was. Daar werden ook duiklessen in gegeven, en Mieke vroeg aan mij of ik dat ook wilde. Ik wilde dat wel, maar had bedacht om het in Thailand te doen (mijn PADI cursus). Maar waarrempel, de magische woorden van waterrat Mieke klonken mij als muziek in de oren: Ik wil ook wel mijn PADI halen!! Dus hup, aangemeld, betaald en de volgende dag konden we beginnen. Ik zal niet teveel in detail treden over de training, maar het was niet op de plek die Mieke in gedachten had (waardoor ze overgehaald werd om het wel te doen), maar gewoon bij een onbewoond eiland (met her en der een naakte local). Na de ochtendtraining gingen we meteen 20 meter diep (Onthou in je achterhoofd dat Mieke begin juni voor het eerst in zee gezwommen heeft en toch wel een bepaalde angst heeft voor onze onderwatervrienden), dus dat was wel ff wat! Maargoed, na 3 dagen duiken en theorie geleerd te hebben toch geslaagd voor ons examen en nu mogen we beiden overal duiken op de wereld. Dat komt nog eens goed uit met al die mooie plekjes in Maleisie en Thailand in het verschiet ;) Hier hebben we de zeldzame Frogfish gezien en verschillende schildpadden!

Na een weekje op zee geleefd te hebben, besloten we weer verder te gaan. We vonden het toch wel jammer dat we bij dit prachtige resort weg moesten,want geloof ons. We hadden hier wel een jaar kunnen zitten! (als ze een menukaart gehad hadden, want ik heb geen idee wat we allemaal in onze mond hebben gestopt,maar na de twijfel of het nou kippenhersenen waren of niet, hebben we maar besloten er niet al te lang bij stil te staan en alles maar gewoon naar binnen te schuiven). Maargoed, onze reis ging weer verder. Van zee naar de jungle welteverstaan. Sinds mijn vertrek hebben we het al over de Deer Cave midden in de jungle in Borneo. Dus hup, nachtbusje in naar Kota Kinabalu, daar een ochtendvlucht gepakt richting Mirri, om daar onze tocht verder uit te stippelen. We wisten dat het mogelijk was om met de boot door de jungle te gaan naar deze grot. Helaas wisten we de kosten niet, en toen ons ff duidelijk werd gemaakt dat dit om meer dan 200 euro ging hebben we deze tocht spijtig genoeg moeten afblazen, want het budget liet het helaas niet toe. Dus toen maar een middagje zwemmen en een ticket naar Kuala Lumpur boeken. Gelukkig was het zwembad wel ontzettend groot want achteraf bleek het dus gewoon dat we naar Mirri waren gevlogen voor een middagje zwemmen. Tot verdriet van mijn zwembroek mocht deze niet het zwembad in. (Al zegt Mieke dat mijn vodje niets meer van een zwembroek wegheeft...) Maargoed, de volgende dag heel de dag beetje niets gedaan want we vlogen die avond naar Kuala Lumpur (de andere kant van Maleisie). Om kosten te besparen besloten voor de late vlucht te gaan. Helaas bij aankomst blijken taxi na 0.00 2x zo duur te zijn en hebben we dus heel de dag gewacht om welgeteld 5 euro pp te besparen. Wat een winstpakker!

Kuala Lumpur ben ik al eens eerder geweest en nu kon ik Mieke mooi rondleiden door de stad. Het was echter ontzettend warm, dus verder dan wat sightseeing en winkelen zijn we niet echt gekomen. KL is een dure stad dus ff borrelen op het terras was ook niet van lange duur. In deze stad hebben eigenlijk vooral doorgebracht in het winkelcentrum van de Petronas Towers, omdat het daar lekker cool was. Verder nog de Batu Caves bezocht (waar ze ieder jaar dat hindoestaan festival hebben waar ze spiezen door een lichaam heen steken enzo), en de KL tower. 1 van de grootste (of de grootste???) televisie masten in de wereld. Steden zijn niet echt ons ding, al vind Mieke het fijn om te winkelen, ik was toch blij dat we weer naar een eiland gingen. Ik snap dat eiland leventje wel. Hele dag met je voetjes in het zand (helaas in de avond ook in je bed), lekker weer (al valt dat hier soms nog wel eens vies tegen met die tropische stormen), duiken in scheepswrakken, snorkelen tussen de gehele cast van finding nemo, en in de avond lekker een biertje drinken onder het genot van het briesje wat afkomstig is van deze reuze palmbomen! Dusja, wij naar The Perhentian Islands. Snel van de boot af want we hoorden dat het heel moeilijk zou zijn om acco te vinden. Nou, toch voor een prima prijsje een huis gevonden op het strand met uitzicht op zee uiteraard! We hadden in Mirri al vernomen dat je hier voor 20 euro! kon duiken dus dat was mooi! Helaas heb ik hier dan ook echt afscheid moeten nemen van mijn zwembroek alias vodje, en moet ik genoegen nemen met een fake Billabong zwemslipje (nee, hij heeft wel lange pijpen hoor!) Deze nieuwe zwemslip zit gelukkig gegoten en pastte ook in mijn wetsuit! Het klinkt haast verwend om te zeggen, maar je raakt gewoon gewend om door de jungle naar het strand te lopen, je snorkel op te zetten zo het koraalrif binnen te zwemmen, en dus is het gewoon ook wel eens fijn om een dutje te doen in bed, of gewoon eens op het terras te zitten en 'niets' te doen. Ik weet dat ik over een maand spijt krijg van deze woorden, maar we vallen met onze neus van de ene in de andere verbazing. Alles wat onze hersenen gedurende een dag opnemen zijn voornamelijk regenwoud, azuurblauwe zee, kleurig koraal, zeeschildpadden (zelfs die beesten beginnen 'gewoon' te worden), wit zand en palmbomen. Dus klagen doen we hier dan ook zeker niet! We hebben hier ontzettend mooi gedoken en veel gezien. Veel vissen die we zelfs op Borneo niet gezien hebben zoals haaien en baracuda's. Helaas heeft Mieke die niet gezien, want deze waren in het grote scheepswrak te zien, maar helaas kreeg Mieke koude voetjes en besloot aan de oppervlakte te blijven. Dit vonden we sneu dus besloten we de volgende dag nog een keer te gaan duiken voordat we ook deze eilandengroep weer gingen verlaten voor het volgende eiland. Lijkt eentonig al die eilanden, maar valt wel mee hoor! Maargoed, de beste beslissing in maanden was het om nog een duik te doen. Zelfs onze instructeur zei al:ik kan stoppen en ergens anders gaan werken, want alles wat hier te zien is hebben we gezien in 1 duik! Verschillende roggen (waaronder een pijlstaartrog van een meter met een staart van meer dan een meter waar we gewoon naast zaten in het zand!), triggerfish, een schildpad (die zijn heel zeldzaam in dit deel van Maleisie), en een groep van 13 bumhead parrotfish! Die beesten zijn blauw met groen en hebben een elviskapsel, en zijn ongeveer 1m tot 1,5m groot! We kwamen midden in een school terecht van die beesten en het was echt geweldig! Beste duik tot nu toe! Al was dat scheepswrak ook heel gaaf! Wrak ligt op 18 meter diep en je gaat ook echt naar binnen. Dan kun je naar boven in het schip zwemmen waar gewoon een ruimte met lucht is! Niet inademen want die lucht is al 10 jaar oud en bevat geen zuurstof meer, maar je kon wel gewoon praten zo'n 15 meter onder water! In dit wrak werden onze instructeur en ik omsingeld door tig van baracuda's van een meter lang!

Na de Perhentian Islands gingen we naar Langkawi toe. Hier keek ik erg naar uit want ik heb een goeie tijd gehad de vorige keer dat ik hier was. Helaas bij aankomst was het niet meer zoals ik het in mijn hoofd had zitten en ben ik eens rond gaan vragen waar de kleine houten hutjes gebleven waren en waarom het hier zo druk is op het strand. (leek zandvoort wel). Helaas heeft de lokale bevolking ook gehoord van dit eiland en iedereen probeert er een slaatje uit te slaan. Zou ik ook gedaan hebben als ik in hun positie stond, maar het is zonde om te zien dat het ooit zo grote verlate strand veranderd is in een kermis van bananenbootjes, jetski's en parasailers. Ik raakte aan de praat met een Ierse vrouw en die had nog wel een plekje dichtbij het strand voor ons voor een hele goede prijs. In de avond is het eiland nog wel relaxt, en kunnen je genieten van live muziek op het strand en ben ik even al deze watersportactiviteiten weer vergeten.

Ik wilde kijken of de rest van het eiland ook veranderd was en of ik mijn vrienden nog kon bezoeken van de four seasons hotel. (Waar ik 4,5 jaar geleden per abuis belandde voor een drankje en ik de enige gast was, want toendertijd was het resort afgehuurd door een porno crew uit Rusland, en waar ik werd rondgereden met een golfkarretjes naar de wc en werd aangesproken met Mr Dick. Altijd leuk als er alleen maar porno acteurs en actrices om je heen lopen:P). Maargoed, dat was toen, en wij gingen eens een kijkje nemen. En ja hoor, ook Mieke en ik werden rondgereden in een golfkarretje en netjes bij onze namen aangesproken. Ik herkende eigenlijk niemand per direct en ik keek rustig rond. (Ja, die aziaten lijken ook allemaal zo op elkaar!!) Ik dacht de barman te herkennen maar hij mij niet. Toen ik hem vroeg naar de dag van de russische porno crew, begon ook bij hem een lichtje te branden

Na een duur kopje koffie verder gereden op de brommer en het eiland rondgereden. Het regende veel dus rijden was niet echt heel veilig (en vooral niet op die platte banden van ons...) Dus terug naar het hutje en relaxen. Ook blijkt het dat er een heuse slipjesdief actief is op het eiland, want Mieke had haar was gedaan en alle slipjes die lagen te drogen, waren de volgende ochtend foetsie. Waarschijnlijk een ladyboy, want hier in een moslimland verkopen ze alleen maar oma onderbroeken, dus er loopt nu een erg vrolijke ladyboy rond op het eiland. Nog wat onder rokjes gegluurd maar geen spoor van de slipjes...

Na Langkawi was het tijd voor Thailand! Een land dat nooit gaat vervelen. Onze 1e bestemming was Koh Phi Phi. Wat een prachtig eiland blijft het toch. Gelukkig is het nu bijna volledig hersteld na de Tsunami. Na een 1e gezellige nacht en ochtend was het toch maar tijd om te gaan slapen, maar niet voordat we een gezond ontbijtje tot ons hadden genomen. Vooral die hamburger met een volle fles chili saus van Mieke zag er zeer smakelijk uit! Na een paar uur slapen kwam de kater, en lagen we op goed verrot op bed. De kater werd nog erger nadat het thuisfront mij belde om te vertellen dat mijn opa was overleden. Maar dit hebben jullie al kunnen lezen op de site. De dagen erna waren heel erg moeilijk. Ging ik naar huis, bleef ik in Thailand, zou ik op en neer gaan? Vragen waar ik dagenlang mee bezig ben geweest. Na veel praten met het thuisfront, Mieke en een Boedhist, toch maar besloten om te blijven en een mooie ceremonie te houden hier op het eiland. Ik heb altijd gezegd dat dit een van de mooiste plekjes is waar ik ooit ben geweest, dus leek het mij wel mooi om hier een mooi afscheid te geven op dezelfde tijd wanneer de dienst in Nederland plaatsvond. Het afscheid vond plaats op het viewpoint, en we hadden al een nieuwe accommodatie gevonden op Long Beach aan zee waar een tempeltje stond. Het huisje was een boomhut aan zee, dus hier konden we even tot rust komen na een hectische week. Verder hebben we hier nog een snorkeltocht gedaan waarbij we zelf bijna het loodje hadden gelegd. Het weer sloeg in 1x om en de boot (zo'n houten longtailboat) vloog over de golven. Golven vlogen helemaal over onze boot heen, en wij vlogen ook van links naar rechts en van boven naar beneden. Dit was leuk voor 20 min (al vond bijna niemand het echt heel leuk op 2 duitsers en Mieke en ik na), maar na 20 min dacht ik echt: ok, nu slaat ie om. Het scheelde ook niet veel. De kapitein bracht de mensen na de kant die echt niet meer wilde, en we gingen verder met een klein groepje, want iedereen wilde toch wel The Beach zien. Blijft echt een schitterend eiland en het is bijna jammer dat die bekend is geworden aan de buitenwereld. (Moraal van The Beach is een beetje een tegenstelling geworden na de film). Maar je kon er wel cliffjumpen! Dus dat ging ik uiteraard doen. Ik ging zoals zovaak weer als 1e naar beneden. Alhoewel de afzet moeilijk was doordat je schuin stond op scherpe rotsen, liep alles goed af. Helaas voor het andere meisje die ook sprong niet. Zij belandde van 15 meter hoog op haar zijkant en begon bloed te hoesten dus die wilde naar het ziekenhuis. Kon helaas niet, dus besloot ze het maar als een vent op te nemen.
Na 10 dagen Phi Phi, was Mieke toch wel benieuwd naar Phuket en alle verhalen van de hoeren etc. Dus wij meteen naar het ergste deel van Phuket: Patong. Niets anders dan striptenten, hoerententen, ladyboys, en ping-pong shows. Zoals je de naam misschien doet laten vermoeden is het geen gezellig potje ping pong, maar worden er ping pong ballen uit een vrouw geschoten. We zijn niet wezen kijken maar hebben wel een praatje gemaakt met zo'n propper. Nou, we zijn weggelopen nadat ook blijkt dat ze er muizen en kikkers instoppen. Achja, ieder z'n ding he

Dus wij maar gewoon lekker aan de bar gezeten. Na de wc gaan is hier een ander verhaal. Als ik met Mieke loop is er niets aan de hand, maar wanneer ik alleen loop ben ik de sigaar. Hoeren, ladyboys, en weet ik veel wat er nog meer mijn pad heeft gekruist, maar allemaal willen ze aan je haren zitten, gaan ze voor je staan dansen en doen ze hun uiterste best om mij naar binnen te lokken. Zo is Phuket nu eenmaal, en nu Mieke het ook gezien heeft, hoef ik er nooit meer heen.

Vanuit Phuket hebben we nog een bliksembezoek gebracht aan Birma (buurland Thailand), want ons visum was verlopen! Als je via land of boot Thailand binnenkomt mag je max 15 dagen blijven en per vliegtuig 30. Jaja, heel logisch! Maargoed, ook weer 'gezien', en de volgende dag naar Koh Samui gegaan. Ik ben al 2x op dit eiland geweest, dus het was niet zo moeilijk om te besluiten waar we heen zouden gaan. Mae Nam, een rustig strand waar alles om 22u dicht is. Heel gemoedelijk en relaxt. En als je naar de kroeg wilde, gingen we gewoon naar The Reggae Pub in Chaweng. Altijd feest daar en nu ook weer! Heerlijke energieke liveband die alle kaskrakers eruit gooit verhuld in een reggea-ska jasje. Verder beetje rondgereden op het eiland op zoek naar olifantjes en watervallen. Wat ga ik de aziatische natuur missen in NL. Geen bergen, geen regenwoud, palmbomen, watervallen. Maargoed, een zwarte witte koe wordt ook nog altijd gewaardeerd door ons.

Van Samui verhuisd naar Koh Phangan, bottle beach. Kleine houten hutjes op het strand (goh wat verrassend en een half dood koraalrif voor de deur), maar jeetje wat was het hier goed vertoeven. 10 dagen luieren, en de enige echt beweging die we kregen op een dag was van onze hangmat naar het restaurant en de bar en een potje strandtennis. Verder veel slapen en luieren en in het water dobberen en genieten van de prachtige omgeving. Het is helemaal geisoleerd van de rest van het eiland want het is alleen bereikbaar per boot (ja, en een schrale jungle weg die bijna nooit gebruikt wordt). Het was ook altijd weer lachen als de dagjestoeristen op ‘'ons'' strand kwamen en versteld stonden van de natuur niet wetende dat wij 5 euro per nacht betalen (totaal) en zij waarschijnlijk meer betaalden in het drukke Haad Rin. Wij zijn daar ook nog geweest, maar dat was voor de Full Moon Party! Eigenlijk niet verder gekomen dan de Reggea Pub met onze duitse buren van bottle beach. Daarna weer terug naar bottle beach, maar helaas kwamen we de volgende dag erachter dat Mieke haar camera was verloren op de terugweg. Goed balen dus! Maar we staan gelukkig vaak naast elkaar foto's te maken dus gelukkig heb ik ze nog! We wilden eigenlijk ook nog naar Koh Tao om te duiken, maar onze budgets zijn echt beneden 0 dus dat bewaren we voor een volgende keer, want ik denk dat we hier ooit nog wel een keer terugkomen

Vanuit hier naar Bangkok, waar we nog ff 4 dagen sight seeing gedaan hebben, onze visum hebben proberen te verlengen want we waren al sinds 29 aug illegaal in het land, en wat souvenirs gekocht. En op onze laatste avond stonden we op het punt om naar huis te gaan, zit Geert-Jan daar ineens in de drukke uitgaansstraat op het terras met Herman. Ik heb GJ niet meer gezien sinds Darwin. De bedoeling was om elkaar te meeten op Bali, maar dat ging helaas niet door wegens verschillende reisplanningen, maar nu toch nog ff een pilsje gepakt :D Daarna was het toch echt tijd om afscheid te nemen, en naar huis te gaan, en om de volgende dag weer naar NL te vliegen. Boete betaald vanwege het feit dat we 4 dagen illegaal in het land waren. Jammer genoeg vlogen Mieke en ik niet samen, en duurde mijn reis zo'n 10 uur langer omdat ik eerst nog naar Afrika, Egypte mocht :D Das ff wennen na 3 maanden spleetogen en rijst...

Maargoed, nu weer op Nederlandse bodem. Ik vind het leuk om iedereen weer te zien, maar jezus mina, wat is het hier koud en regenachtig

Ik heb een ontzettend mooie tijd gehad de afgelopen 7 maanden. Eerst met de jongens, toen met mijn ouders en daarna 3 geweldige maanden met Mieke. Ja, we zijn goeie reismaatjes . Verder heeft Mieke een leuk souvenir meegenomen vanuit de tropen, genaamd Piet de kruipworm! Mieke heeft het op de een of andere manier voor elkaar gekregen om een parasiet in haar voet te krijgen in de vorm van een wormpje die rondkruipt in de huid van haar voet. Maar de medicijnen liggen al klaar, en als die niet werken is het beestje binnen 10 weken dood, omdat hij er dan achter is gekomen dat ie toch een verkeerde huisvesting heeft gekozen :P

Maargoed, nu gaat het leven in Nederland weer beginnen. Baan zoeken en geld verdienen om weer een reisje te maken! Maar dat gaat nog wel even duren dus ben maar niet bang. Ik zal weer gewoon aanwezig zijn in het psv stadion, voetballen op het knollenveld, barhangen en de Aloys, en noem maar op! De meesten heb ik al gezien afgelopen week, en de rest zie ik de komende tijd weer om gezellig bij te kletsen met een pilsje :D

Bedankt voor het lezen en tot de volgende reis!

Dick en Mieke

Memories remain...

Dag lieve opa,

Een man met passie. Zo ken ik mijn opa. Als klein kind werd mij dit al duidelijk. Gepassioneerd was hij in alles wat hij deed. Zelfs met kaarten om dubbeltjes en stuivers was iets wat mijn opa liever niet wilde verliezen, maar uit beleefdheid naar mij toe toch maar deed. Ditzelfde geldt ook voor zijn energie die hij gebruikte om een goeie pot tennis op de mat te leggen tegen mijn broer en mij. En wanneer Ben en ik hem vertelde over hoe leuk het was om te vissen, kocht hij een nieuwe hengel, stoel, dobbers en een nieuwe hobby was snel gemaakt! Trots vertelde hij ons als hij een grote vis had gevangen tijdens een ochtend vissen aan de Mark in Breda! Maar de leukste gesprekken met opa waren toch over voetbal. Een echte NAC fan. Wanneer NAC en PSV tegen elkaar moesten spelen werd er altijd 'succes' gesmst voorafgaand aan de wedstrijd, en 'gefeliciteerd' na afloop, wie de winnaar ook mocht zijn. Dit is zoals ik mij opa herinner. Een uiterst vriendelijk man, die genoot van de kleine dingetjes zoals o.a. vissen en voetbal. Maar hetgeen wat hij het fijnst vond, was toch gewoon lekker lui op de bank liggen om studio sport te kijken en commentaar te leveren op de verdediging en op de scheidsrechter. Thuis voelde hij zich op z'n gemak, en opa genoot ook altijd wanneer wij op zondag met de hele familie naar binnen kwamen lopen. Hij observeerde ons, je zag dat het een gelukkig man was.

Spijtig genoeg heeft opa onze familie verlaten om op zoek te gaan naar rust. Ik hoop dat opa de rust gevonden heeft, waar hij zelf al lange tijd van droomde. Opa heeft nu wat hij wil, en hij hoeft nu niet meer te vechten tegen de pijn. Ik gun het opa van harte en hopelijk geniet hij van de plek waar hij nu is, waar dit ook moge zijn. Maar ik weet zeker dat hij zijn passie heeft meegenomen om op zijn nieuwe plek te genieten van de kleine dingen. Ookal ben ik heel verdrietig vanwege het verlies, tergelijkertijd ook blij voor opa dat hij nu is waar hij graag wil zijn. Opa kan terugkijken op een geweldig leven en kan trots zijn op wat hij daarin allemaal heeft bereikt en heeft betekend voor ons.

Opa, u zult gemist worden maar de herinneringen zullen altijd blijven. Ik kan met een lach op mijn gezicht terugkijken op wat voor lieve en geweldige opa ik 25 jaar lang heb gehad

Rust zacht lieve opa!

Bert Schrantee 18-09-1928 04-08-2010

Van hot naar her......in de goede zin!

Nou hier ben ik dan, genezen en genietend van al het moois wat Azie een mens kan brengen! Na de pech op Lombok ben ik afgezien van 2 rose knieen en wat littekens weer helemaal de oude, en hoef ik niet strompelend achter Dick meer aan te hobbelen. Ik zal goed naar links en rechts blijven kijken als ik oversteek en ik ga in het vervolg maar gewoon bij Dick achterop de scooter zodat we alleen nog maar leuke dingen hebben om te vertellen!

Nadat we op ferry naar Lombok een iets te dure ticket gekocht hebben, en de boot maar eenvoudig en saai was hadden we op de ferry terug naar Bali meer geluk. Het ticket was tegen de normale prijs, en toen we de boot betraden was er een bandje aan het spelen in een ruimte met airco. Een enorm contrast dus met de vorige boot! Wij waren echter meer in voor het zonnetje en 'frisse' lucht (voor zover je de lucht hier lekker fris kan noemen met de luchtvochtigheid hier). We hadden het geluk dat ze heerlijke ligbedden op het dek hadden staan waardoor onze boottocht naar Bali een genot was! Een goedmakertje zullen we maar zeggen!

Aangekomen op Bali zijn we met een busje naar onze volgende bestemming 'Ubud' gebracht. Ubud is een stadje waar je lekker veel winkeltjes, barretjes en restaurants hebt. Ik vond het wel eens tijd om wat winkeltjes te bezoeken, en aangezien het een drukbezocht stadje was waar ongetwijfeld wel voetbal te zien was in de avond was het comprimis snel gesloten!

Bij aankomst hebben we gezocht naar een accomodatie en onze zoektocht bracht ons bij 'Homestay Donald', ons verblijf voor de volgende dagen waarin 'Donald' zijn naam wel eer aan deed. In de ochtend was het namelijk net of je echt op de boerderij verbleef want om 3:30 waren minstens 10 hanen hen best aan het doen om alles en iedereen wakker te kraaien! Zelfs de honden doen mee vanaf de daken van huisjes!

Na onze 1e nacht Ubud werden we verrast met een hevige regenbui, en na even te wachten zijn we toch maar als echte Hollanders op weg gegaan richting 'Monkey Forest'. Dit is een park in Ubud waarin je wat tempels kan bezoeken en een crematieplek, maar zoals de naam al zegt zitten er ook veel apen! Bij de ingang werd dit al snel duidelijk toen een brutale aap (hier zitten alleen Makaken)op Dick klom om in zijn broekzakken te kijken. We hoefden dus niet zoals alle andere toeristen bananen te kopen bij de ingang. Het slimste wat je kan doen om apen te lokken is dus gewoon een broek met zakken aan de zijkant aantrekken! We hebben ons hier een paar uur weten te vermaken met deze aapjes en hebben in de tussentijd de tempel bekeken in een prachtige sarong, een soort van omslagrok die je hier krijgt bij de ingang. Zowel bij mannen als vrouwen moeten de benen bedekt zijn wanneer je een heilige tempel betreed en mag de vrouw niet menstrueren, anders moet ze buiten blijven! In de avond hebben we heerlijk gegeten sinds lange tijd en hebben we voetbal gekeken in een loungecafe.

In Ubud zelf is niet heel veel te beleven maar om Ubud heen zijn een hoop uistapjes mogelijk. Omdat het weer deze dagen niet zo denderend was zijn we er een dagje op uit getrokken om ' The Elephant Cave', een tempel en mooie rijstvelden te bezoeken. 'The Elephant Cave' viel achteraf een beetje tegen want het was niet echt een grot zoals wij hem in ons hoofd hadden. Om de 'grot' heen was ook een hoop te zien gelukkig en we belandden uiteindelijk op een bergweggetje richting een Boeddha tempel. Nadat we een 'stukje' verkeerd waren gelopen kwamen we iets later dan gepland terug bij onze lichtelijk bezorgde chauffeur, die ons al gezocht had. De volgende stop was een tempel. Het geluk was dat er die dag een ceremonie plaatsvond en toen we beneden aankwamen was deze al bezig. We hebben deze ceremonie even mogen aanschouwen en een graantje meegepikt van een echte hindoeistische offeringsceremonie. Op een gegeven moment hoorden we zielig getjielp, na wat rondkijken waar het vandaan kwam was het een kip die iets te krap zat verpakt in een gevlochten mandje, en naast de kip hing een mandje met een gans. We wisten dat zij ieder moment geofferd zouden gaan worden dus zijn we maar weer snel richting auto gegaan. Het laatste van onze tour waren de rijstvelden, die we vanuit de auto bekeken hebben. We waren kapot van al het lopen en trappen beklimmen en vanuit de auto was het ook heel mooi om te zien!

Na lekker gewinkeld te hebben en voetbal gekeken te hebben in Ubud vonden we het weer tijd voor onze volgende bestemming. Nadat we wat vertraging opgelopen hebben door mijn ongeluk, hebben we het eiland Java maar even laten vallen. We zouden anders binnen een week (omdat onze visums bijna afliepen)naar Jakarta moeten reizen, waardoor we iedere dag op weg waren zonder dingen te kunnen bezichtigen. We hebben daarom besloten in Bali te blijven en ons laatste weekje naar ' Amed' te gaan.

Amed is een plaats in het Noordoosten van Bali en staat bekend om zijn mooie snorkel en duikplekken, en het leek ons daarom wel lekker om ons laatste weekje Bali relaxt door te brengen aan het strand. In het busje zaten we met nog een stelletje (Rosa en Dennis op huwelijksreis) die ook naar Amed gingen en bij aankomst zijn we samen op pad gegaan voor een accomodatie en belandden we als buren in 2 prachtige hutten pal aan zee! Het was een huisje met een grote veranda met relaxhoek en de badkamer van het huisje was outdoor waarbij het water van de douche uit een bamboo-stok kwam. Onze voortuin was het strand, en wanneer je de zee in liep kwam je bijna direct al bij het koraal terecht!

De 1e dag hebben we lekker aan het strand gelegen en een beetje geluierd en genoten van het mooie weer wat we in Ubud wel een beetje gemist hebben. Dick is die dag op een gehuurde scooter naar een ander dorp gereden om te pinnen, we waren dit eerder weer eens vergeten en daardoor moest Dick bijna een uur rijden om aan geld te komen.

De 2e dag Amed hebben we vroeg in de ochtend snorkels gehuurd en heb ik mijn stap richting de onderwaterwereld weer gemaakt. Deze keer ging het echter goed, en na een paar kleine paniek-momentjes waande ik me tussen het koraal en heb ik genoten van al het moois onder water. Af en toe leek het net een vlindertuin waar je doorheen zwemt met al die gekleurde visjes en na een geslaagde poging kon ik niet wachten om weer het water in te gaan.

Het was een mooie dag die eindigde met een avondje voetbal. Samen met Rosa en Dennis hebben we voetbal gekeken in 'Bamboo Bali'. Dick had het geluk een keer voetbalpraat te hebben met een man en ik had Rosa naast me die voetbal ook alleen leuk vond als Nederland moest spelen, perfect dus! De volgende dag zijn zij verder gereisd naar Sanur en Dick en ik besloten nog een dag in Amed te blijven. Het was hier zo mooi, rustig en relaxt dat we er nog geen afscheid van wilden nemen! De volgende ochtend ging de wekker om 5:00! We hadden namelijk de dag ervoor met een visser afgesproken dat we met hem mee gingen in de ochtend op zijn bootje om de zonsopkomst te bekijken vanuit zee. Half slapend (vooral ik) zijn we het bootje ingestapt en het was prachtig! Vanuit de zee kon je ook de grote vulkaan op land zien die langzaam verlicht werd door de zon die opkwam. Het was een mooi aanzicht en ondanks dat het erg vroeg was, was dit een geslaagde ochtend (wel zijn we erna weer even in bed gekropen om verder te slapen, het is immers vakantie)

Het snorkelen de vorige dag was zo geslaagd dat we deze dag met de scooter naar het 'Japanese shipwreck' zijn gereden om daar te gaan snorkelen. Hier ligt een gezonken schip dicht bij de kant wat heel mooi moet zijn om te duiken en snorkelen. En niets was minder waar, het was ook prachtig (voor zover ik het goed bekeken heb) want af en toe kwam er wat zand omhoog waardoor je niets meer zag. Ik ben daardoor uit het water gegaan (toch een beetje bang omdat ik niet zag wat er onder me zwom) en Dick is lekker blijven dobberen. Dick was op een gegeven moment benieuwd hoe het was om onder het wrak door te zwemmen en is naar beneden gezwommen waardoor de diepte hem een beetje greep aan zijn oren. Zijn adem raaktte bijna op, en toen hij een hele dikke grote vis ontdektte die hem aan zat te staren werd het voor Dick tijd om maar eens naar zijn eigen wereld terug te keren en uit haast haalde hij zijn been open aan het scherpe koraal. Ook Dick loopt nu dus rond met rose beentjes! We zijn na dit avontuur weer terug gereden naar ons strandje om daar het water nog eens in te gaan, ditmaal naar de drop-off. De drop-off is de rand waar het koraal eindigt en de zee overgaat in diep water. Hier is de plek waar de grotere vissen zitten, en de zeeschilpadden. Omdat ik deze toch graag wilde zien ben ik meegegaan, en ondanks dat het een beetje griezelig is word ik langzamerhand een echte zee-fan! Het is prachtig onder water, het is een wereld waar we niet thuishoren maar het is toch iets moois dat we het wel kunnen bekijken.

De volgende dag was het toch echt tijd om afscheid te nemen van Amed om af te reizen naar Sanur, om daar onze laatste nacht in Indonesie te hebben. Na eindelijk een accomodatie te hebben gevonden (alle goedkope acco's waren vol) zijn we richting strand gegaan om wat te eten. Na besteld te hebben zagen we Rosa en Dennis voorbij wandelen en na hen geroepen te hebben zijn ze gezellig bij ons aangeschoven. 9 Uur later zaten we er nog en hadden we het nodige gegeten en gedronken. Het was een gezellige dag, een mooie afsluiter van Indonesie!

Niet beseffend dat we Indonesie gingen verlaten zijn we 30 juni naar Singapore gevlogen om daar 3 dagen te verblijven voordat we naar Maleisisch Borneo vliegen. In Singapore aangekomen staat je toch wel even een cultuurshockje te wachten. Singapore is nog moderner dan Nederland, en het is er super schoon! Wat een verschil als je net een maand in Indonesie hebt gezeten, en wat een verschil in prijzen! Hier zakken de reizigers-mondhoekjes wel even naar beneden als je een klein budget hebt! Echter, het is een hele mooie stad, vooral in de avond met al die lichtjes. Het is een stad waar je zeker wel even geweest moet zijn als je toch deze kant op gaat, en ondanks de dure prijzen hebben we hier erg veel plezier gehad!

De eerste nacht hebben we overnacht in 'Little India' om de dag erna op zoek te gaan naar een goedkopere accomodatie. Deze was echter moeilijk te vinden (tenzij we allebei instemden met een stapelbed), en zo kwamen we op internet terecht om daar iets te vinden. We hebben daar een hotel gevonden iets buiten het centrum wat wel goedkoop was, en de beslissing was daarom al snel gemaakt. Op naar ' Hotel Pearl', wat volgens de recensies lag in het 'Redlight district'.

Na verhuisd te zijn hebben we de taxi naar het centrum genomen terwijl we kennis maakten met de regen in Singapore. Deze regen heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we in het winkelcentrum zijn blijven hangen wachtend tot de bui over zou waaien. Toen het eindelijk wat droger was zijn we aan het lopen gegaan en hebben we veel dingen bezichtigd met de benenwagen terwijl we eigenlijk geen idée hadden waar we heen wilden gaan. Uiteindelijk zijn we op het terras beland en hebben we lekker genoten van de gezelligheid in Singapore.

De dag erop zouden we 'Chinatown' en 'Little India' gaan bezoeken, wat uiteindelijk ' in het water viel' door de stromende regen! We zaten even later opgesloten in Chinatown tussen de kraampjes waar ze soep met vissenkoppen verkochten en waar het stonk naar vlees,vis en zoetigheid door elkaar. We hebben toen onze weg gevonden naar het internetcafe om daar een middag door te brengen. We hebben daar onze tijd zitten vertoeven met supersnel internet, wat na Indonesie toch wel even heel luxe is! Ik heb deze middag geskyped met papa en mama, erg leuk om ze na een maandje weer te zien wanneer ik ze spreek! Uiteindelijk is het deze dag blijven druppen maar zaten we tegen 21:00 weer op het terras omdat om 22:00 het voetballen begon! Het was een spannende wedstrijd, zelfs ik zat op het puntje van mijn stoel en was toch wel trots om een Hollander te zijn tegenover al deze buitenlanders!Na allebei toch wel een beetje teut te zijn geworden hebben we de taxi naar ons hotel gepakt en bij aankomst begrepen we dat ons hotel inderdaad in het Redlight district staat!

Ook aan Singapore kwam weer een einde en op 3 juli vlogen we naar 'Kota Kinabalu', een stad in het westen van Sabah (Maleisisch Borneo)Hier aangekomen ondervonden we dat Borneo moderner is dan we dachten. Kota Kinabalu is een grote stad en omdat we toch na Singapore weer verlangden naar het strand zijn we na 1 nacht in de stad vertrokken naar een redelijk goedkoop resort buiten de stad. 5 Juli hadden we ons 1 jarig jubileum en we wilden daarom weer lekker aan een mooi strand verblijven. Het strand was mooi, maar de zee was niet om in te zwemmen. Er stond een bord 'Be aware of jellyfish' (kwallen) maar we zijn toch even in zee gegaan. Het water was heerlijk warm en rustig en er was geen kwal te bekennen maar toen we er uit kwamen kreeg Dick overal jeuk en even later had hij uitslag op zijn rug. Wat het ook was, zwemmen in zee was dus niet zo slim en we hebben dus alleen maar gezwommen in het grote zwembad wat ons resort had. Ook deze dagen in het resort zat het weer ons niet echt mee. In de ochtend was het prima weer maar s' middags kwam het met bakken uit de lucht! We zijn deze dagen maar in het resort gebleven en hebben ons neergelegd bij het slechte weer. Ondanks het weer hebben we het erg gezellig gehad en hebben we heerlijke pina coladas gedronken, en het lekkerste ontbijt tot nu toe gehad. Het was namelijk een lopend buffet! Weer eens wat anders als geroosterde toast met jam, of een pannekoek met ananas of banana (ok dit klinkt verwend en dat is het ook, maar broodjes ga je echt missen....vooral die van de Hema tussen de middag bij de RamBam)

En toen was het zover, we vertrokken op 6 juli naar Sandakan. De plek waar een van mijn lievelingsdieren leeft, de Orang-Oetang. Het dier waarover ik in groep 6 een spreekbeurt deed wil ik al heel lang in het echt zien, in zijn eigen leefomgeving. Ik ga geen les geven nu over de Orang-Oetang maar een weetje is wel dat ze alleen hier voorkomen en dat het heel uniek is mocht je ze te zien krijgen in het regenwoud! Het geeft dus een extra stukje spanning aan de locatie waar je heen gaat!

Na een bustocht van 7 uur door 'Kinabalu resort' kwamen we aan in Sandakan. We hadden in Kinabalu al een hostel geboekt, en we konden dus meteen naar ons nieuwe verblijf toe. Een prive kamer met eigen douche en uitzicht op de haven voor maar 10 Euro! ‘S avonds stond er weer voetbal op de agenda en nadat het na een fles wijn en wat bier eindelijk 2:30 was hebben we genoten van de halve finale! Er zat een Nederlandse man die getrouwd was met een Maleise, en zij had haar local-vrienden opgetrommeld om in het oranje mee te gaan kijken. Het was dus erg gezellig, en wat een vreugde nadat ze gewonnen hadden!

De eerste dag (met een lichtelijke kater) hebben we ons even wegwijs gemaakt en hebben we geinformeerd bij een touroperator over de dingen die we wilden zien. Het regenwoud kun je onmogelijk op eigen houtje betreden (kan wel maar ja....beetje gevaarlijk) dus moet je een georganiseerde excursie boeken. We zijn uiteindelijk ergens terecht gekomen waar we een excursie geboekt hebben voor de volgende dag. We werden om 11:30 opgehaald om vervolgens 3 uur in de bus te zitten op weg naar 'Kinabatangang Wildlife Sanctuary'. We zouden daar een riviertocht van 2 uur gaan maken om wildlife te bekijken. Ons geluk kon niet op, want na een zee-arend gespot te hebben was zij daar, een prachtige Orang-Oetang die we vanaf het bootje goed konden zien slingeren in een boom! Foto's maken viel een beetje tegen maar ze staat op film! Nadat ze weggeslingerd was hebben we onze tocht voortgezet en hebben we gedurende 2 uur neus-apen, verschillende soorten makaken, grote hagedissen en een krokodil gezien! Het was prachtig, je waant je echt in het junglebook! Alles klopt aan je verwachtingen; namelijk de geluiden, de geur en de luchtvochtigheid zijn dingen die je echt het regenwoud gevoel bezorgen.

Na heerlijk geslapen te hebben na zo'n dag vonden we het ook maar eens tijd voor wat educatiefs. We zijn naar een museum geweest over de 2e WO. Hier in Azie was het toendertijd ook oorlog tussen de Jappanners en de rest! En behalve de geschiedenis in Europa met Hitler, is dit ook niet iets om te vergeten! Dit museum ging over het gevangeniskamp in Sandakan waar de Japanners Australiers, Britten en zelfs Nederlanders gevangen hielden in de jungle. De manier waarop deze gevangenen moesten leven in de erbarmelijke omstandigheden van de jungle word beschreven in een aangrijpend verhaal en na het lezen over de tochten die deze gevangenen moesten maken zonder schoenen door de jungle, over de tropische ziektes en martelingen die zij ondergingen kreeg ik ondanks de hitte van buiten toch wel wat kippevel op mijn armen.

Na het museum heeft onze boze taxi-chauffeur (hij vond dat we te lang in het park geweest waren) ons terug gebracht naar Sandakan en hebben we daar een gezellig avondje op het terras gehad met het nodige bier en een gezellig spelletje toupen! We zijn die avond redelijk op tijd gaan slapen omdat de volgende dag onze wekker ging om 7:00 vanwege de bus die we moesten halen om naar Sipilok te gaan. Hier is het rehabilitation centre voor Orang-Oetangs, waar weesjes worden opgevangen om zo op te groeien zodat ze uiteindelijk weer zelfstandig de natuur in kunnen. De voedertijd was om 10:00 en deze viel echter een klein beetje tegen vanwege de grote belangstelling van toeristen die stuk voor stuk niet stil konden houden (vooral de Jappanners) waardoor de Orang-Oetangs niet echt durfden te komen. Echter 2 zijn er banaantjes komen halen wat een leuk gezicht was. Toen voedertijd voorbij was hebben we een neushoornvogel zien vliegen en kwamen we er achter dat wanneer we terug naar de ingang liepen we 2 baby's konden zien die met elkaar aan het spelen waren. Dit was echt heel schattig om te zien en we kregen 5 minuten van de ranger om wat foto's te maken. Na 5 minuten dus zijn we verder gelopen en hebben we een grote gele slang gezien, die over de railing van een bruggetje kronkelde. Toen werd het tijd om het park uit te gaan. Het park gaat namelijk tussen de middag 2 uur dicht zodat de apen rust krijgen. Met onze tickets konden we wachten tot 14:00 om het park weer in te gaan en dit hebben we dus ook gedaan. Om 15:00 was de 2e voedertijd en misschien dat we dan meer geluk hadden. Na 2 uur wachten gingen we het park weer in en toen we bij het hekje stonden te wachten om weer binnen te gaan kwam daar via de railing van het bruggetje een Orang-Oetang recht op ons af. Net 1 Meter voor ons sprong hij de boom naast ons in en heeft het mooie beest gezorgd voor veel mooie foto's. Dit was natuurlijk helemaal super en het was toch wel het hoogtepuntje van de dag! Het voederen viel een beetje tegen maar dat een Orang-Oetang tot een meter van je af staat maakt natuurlijk alles goed! Een man die ook het park aan het bezichtigen was kreeg het zelfs voor elkaar dat toen hij van het toilet af kwam een Orang-Oetang tegenkwam op het pad. Deze Orang-Oetang beklom hem om vastgehouden te worden. Deze man heeft het beestje maar terug gebracht naar een ranger, wetende dat hij iets unieks heeft meegemaakt deze dag! Pfoe wat was ik zwaar jaloers! Ik ben erna ook naar het toilet gegaan en goed om me heen gekeken, maar helaas.....voor mij zat het er niet in!

Dit is voor zover alles tot aan nu.....Morgen vertrekken we waarschijnlijk naar Sempurna...maar eerst vannacht de finale! Het leeft hier ook ontzettend en iedereen is voor NL! Je kunt hier bij ieder restaurant op het terras op groot scherm voetbal kijken. Ik ben vanmorgen even in mijn uppie naar de zondagmarkt geweest en zelfs de dames hier lopen met een oranje hoofddoek rond en alle oranje-shirts zijn uitverkocht! Zo gauw iemand aan je vraagt waar je vandaan komt en je zegt ' Belanda' (Nederland) kijken ze je aan met lachende gezichtjes en je voelt je dan trots!

Trots om te zeggen dat je uit Nederland komt!

PS: Er staan weer genoeg nieuwe foto's op de site en ook staan de filmpjes online op www.youtube.com/dropkickdick1984 (ook nog van Australie)

Someday I'll be Saterday Night

'Hey, man I'm alive. I'm taking each day and night at a time.
I'm feeling like a Monday but someday I'll be Saturday night'

1e bericht uit azie!!

Nou, goed internet is hier net zo schaars als een orka in het IJsselmeer! Maar toch een 'fatsoenlijk' internet cafe gevonden! We zijn ondertussen al iets meer dan 2,5 week hier in Indonesie. Ik was al 2 dagen eerder in Indonesie voordat mieke kwam, maar heb eigenlijk niet veel gedaan. Ik kwam laat aan in de avond en heb met 2 meisjes een taxi gepakt om de chaos en drukte van het vliegveld te ontvluchten. In 1 of ander steegje toch een prima hotel gevonden met zwembad. Ik was erg blij dat ik Australie mocht verlaten (ondanks dat ik een geweldige tijd heb gehad met de jongens en met mijn ouders), maar het was gewoon tijd voor een andere cultuur. Na een avondje stappen en kennisgemaakt te hebben met het lokale bier werd ik de volgende ochtend ziek wakker. Mijn lichaam zat natuurlijk vol zenuwen te wachten op de komst van Mieke en die zenuwen zorgden voor de onnodige onrust in mijn onderbuik. Dagje slapen bij het zwembad deed wonderen. De volgende dag uitgechecked en ingechecked in het hotel van Mieke en mij. We hadden een villa geboekt in Seminyak en het was echt ontzettend mooi. Wel onwennig al die luxe na 4 maanden geslapen te hebben in een auto, tentje, strand, asfalt, gras, etc. We hadden een grote kamer en badkamer met een bad. Ook onze eigen prive tuin met loungehoek inclusief vijver!?! Ons superdeluxe kingsize hemelbed was dan ook precies wat mijn lichaam nodig had om alle botten in mijn lichaam weer op de juiste plek te krijgen. En voor mieke om bij te komen van de bijna 24 uur durende vlucht! Heerlijk om weer samen wakker te worden en dan pas echt wakker worden in het zwembad :) Lekker samen ontbijten en al die chaos van azie op je af laten komen. 24 uur per dag scheuren de scooters langs je af en al het getoeter hoor ik ondertussen ook niet meer! De 1e dagen niet denderend veel gedaan. Lekker luieren op het strand proberen niet te verzuipen in deze inmens hoge golven van 4 meter! Regelmatig mijn slipje op mijn enkels teruggevonden :) Ook waterrat Mieke vermaakt zich prima hier in de golven en ook zij moet regelmatig haar handeltje weer terugstoppen:P Ook hebben we hier een avondje bijgekletst met grote reisvriend Jasper! Ontmoet in nieuw zeeland, en 4 maanden later zit je dan weer samen een biertje te drinken in Indonesie. Ook Jasper vond het erg gezellig, want na 4 maanden lang verhalen over Mieke aangehoord te hebben, kon hij haar dan ook eindelijk ontmoeten!

Na een week van eten, drinken, zwemmen, barhangen en slapen was het tijd voor een nieuwe bestemming! Candi dasa aan de oostkust. Een dorpje van 1 straat en onze eigen bungalow met zwembad aan de rand van het strand. Daar 2 nachten doorgebracht en een scooter gehuurd om de omgeving te bekijken. Zijn in een traditioneel balinees dorp geweest (de oorspronkelijk mensen met hun eigen gebruiken). In de middag lekker bijgekomen bij White sand beach. Ze doen hier niet aan plaatsnaamborden langs de weg (op her en der een beschimmelde na dan), dus erg makkelijk was het niet te vinden. Maar dan toch zie je een bordje van 20cm bij 30cm met de handgeschreven tekst: White Sand Beach. Na veel gehobbel eindelijk toch het strandje gevonden... Een klein baaitje dat verstopt ligt tussen de rotsen. Wit zand en groen/blauwe zee. Zo zien we het graag!

Daarna was het tijd om de oversteek te maken naar het eiland Lombok. Heel fijn hoe ze toeristen hier een geld aftroggelen. Die kamikaze aziaten op scooters rijden naast je taxi en hangen een mooi verhaal op dat de boot over 10 min vertrekt (wat ook eigenlijk zo was), dus verkopen ze je ff snel 2 veels te dure tickets. 250.00 roepiah (25 euro) pp betaald ipv 3 euro. Gelukkig zat er nog wel een taxi rit bij inbegrepen waardoor we ons toch iets minder genaaid voelden. Maargoed, ff een goedkope accomodatie dan maar en daarna eindelijk eten! We hadden honger als een weiland vol paarden. Dit werd echter goedgemaakt hier in het restaurant. Het beste eten tot dusver! Dag erna scooters gehuurd om het eiland rond te rijden. Voor een mooi prijsje 2 scooters gehuurd. Mieke een mooie roze en ik een mooie blauwe.... Dit in combinatie met 2 mooie zwarte ronde helmen lijken we net rijdende bowlingballen!

De 1e stop werd Bangsal (of zoiets) voor een koude versnapering. Na onze 1e indo-tostie besloten om de boot naar Gilli Meno te pakken. Een klein eilandje wat bekend staat als: quiet island. Hier mogen geen scooters of auto's rijden en het vervoer gaat hier op 2 manieren: per huifkar en de oudhollande benenwagen! Kleine houten hutjes aan het rand van het water met uitzicht over de azuurblauwe zee gaven idd een rustig gevoel. Lekker eten en wat biertjes zorgden helemaal voor een ontspannen gevoel! Ook hadden we een kleine fan: een katje; helaas was dit katje ziek en ontspande hij zijn kringspier af en toe eens goed boven onze kussens... Maargoed, aangezien het leven op het land erg rustig was, gingen we eens kijken of de onderwaterwereld levendiger was. De 1e kennismaking van Mieke met de onderwaterwereld. Na een dappere 1e poging die 'in het water viel' (Mieke is niet de grootste fan van onze onderwatervrienden) was poging 2 erg succesvol te noemen! Helaas waren er niet heel erg veel visjes. Een paar stonede maanvissen die maar naar een rots bleven staren, en een blauwe zeester waren toch de hoogtepunten. Het koraal was vandaag nog niet aan Mieke besteed, maar dat komt ongetwijfeld goed de komende 2,5 maand! Hebben later nog op het zuiden van Lombok getracht te snorkelen, maar de zee was te ruw.

Na Gilli terug naar het 'vaste' (ei)land van Lombok. Scooters opgehaald en doorgereden. Via rustige bergweggetjes (wel oppassen geblazen voor kippen, honden, katten, gaten in de weg, zand in de bocht en weet ik veel wat voor meer gespuis ons af en toe de pas probeert af te snijden), aangekomen in Senaru. Dit is de uitvalbasis voor de fanatiekelingen die 3 dagen lang een berg/vulkaan gaan beklimmen. Wij hielden het echter bij spelletjes spelen op de veranda en rice wine drinken. Volgende ochtend wel 3 uur (beter dan 3 dagen!) gewandeld naar 2 mooie watervallen. Ook een leuke tocht erheen. Langs afgronden, door waterstromingen en over een 30 meter hoge 'brug' (aquaduct met aan 1 kant een reling en om de 20 cm heb je weer een gat van 50 cm)! Waterval was een heerlijke ochtendduik. Maar wat een kracht. Probeer er eens 3 meter vanaf te staan en het voelt alsof iemand punaises in je rug zit te duwen!

Na dit kleine bergdorpje wilde we richting de oostkust. Lombok is ontzettend islamitisch en er staan hier meer moskeen dan kerken in Nederland. We hadden verhalen gehoord van Jasper dat ze meisjes in korte mouwen en broekjes niet waarderen en dat zij regelmatig middelvingers te zien kregen. Dus mieke mijn broek gegeven en gaan met die banaan! Na 3 uur rijden kwamen we erachter dat het dorp waar we wilden stoppen helemaal geen hotels had! Dus moesten we nog 3 uur verder rijden naar het zuiden. Kuta Lombok! Uitvalbasis voor surfers. Mieke was een beetje ziek geworden dus besloten we wat luxer te gaan zitten met een douche met warm water en een zwembad voor de deur. Hier langer gebleven dan gepland want Mieke was nog niet helemaal beter. Ongeveer een half uurtje knorren op de scooter met wegen met meer gaten dan asfalt, bracht ons bij een verlaten strandje met her en der een verdwaalde toerist. Hier lekker uitwaaien, bruinen en in de golven plonsen. Azie blijft me verbazen met haar natuurschoon. Je ligt lekker met je luie reet op een wit strand in een baaitje te kijken naar de blauwe zee. Achter je staat een berglandschap dat omringt is in mist en wolken. Het zal straks wel weer ff wennen zijn in Nederland :P

Verder hebben we hier uiteraard ook uiteraard het WK gekeken. De enige tv met voetbal (moeten ze hier een apart kanaal voor kopen) stond in het restaurant van ons hotel. Met 40 locals en Mieke en ik als enige toeristen! Jammer dat we de taal niet spreken maar het commentaar klinkt toch anders dan: DIEP!, SCHIET!, SCHOP HEM OP DE ENKELS! Indonesie doet welliswaar niet mee aan het WK, maar de sport leeft hier enorm. Vooral omdat men dan kan gokken met elkaar. Ik hou ook van een gokje, en er werd dan ook hard geapplausideerd wanneer ik ook mijn geld op tafel gooide om een gokje te wagen. Na 90 minuten was het een gelijkspel , dus iedereen gaf elkaar het geld weer netjes terug. (Wedstrijd Slowakije - Nieuw Zeeland: Go Kiwi's!)

Nadat Mieke weer een beetje was bijgekomen konden we weer verder op pad. We moesten ook de scooters weer terugbrengen naar Senggigi. Het was een rustig ritje maar naar een ongeveer een uurtje rijden ging het mis...goed mis... We reden zachtjes door een dorpje heen (altijd uitkijken nml voor voetgangers, kippen, honden, etc.). Ik rij altijd voorop en Mieke zo'n 5 tot 10 meter achter mij. Opeens zie ik een auto uit tegemoetkomende richting afslaan. Hij sneed mij van achter af maar ging net goed. Ik wist echter zeker dat wanneer ik in mijn spiegel zou kijken, ik iets zou zien wat ik absoluut niet zou willen zien. Helaas kwam mijn angst uit en zag ik haar op de grond liggen. Die achterlijke mongool schoot tussen ons door en mieke kon niet meer op tijd remmen... 'gelukkig' had haar backpack haar val een beetje gebroken en ervoor gezorgd dat ze niet was doorgeschoven. Toen begon de dierentuinshow pas. Hup, mieke opgetild, scooters aan de kant en kijken hoe erg de verwondingen waren. Tientallen mensen verzamelden zich om haar heen, maar keken haar aan alsof ze naar een aapje in de dierentuin aan het kijken waren. Ik vroeg om water maar niemand leek het te begrepen of te boeien. Dus snel naar de dichtbijzijnde winkel. Water, water riep ik, maar vreemd genoeg kreeg ik een pakje marlboro in mijn handen gestopt. Dat schoot dus niet op! Toch wat water kunnen fixen en weer snel terug. De groep was inmiddels nog groter geworden! Uit woede dat ze alleen maar keken en niet hielpen een paar van die idioten eens goed aan de kant geduwd. Snel wat water over de wonden gegoten want die straten zijn hier nou niet bepaald schoon. Haar knieen en enkel en elleboog zijn afgeschaafd en haar schouder voelde ook niet fijn. Dus dat werd een ritje naar het ziekenhuis!

Toevallig dat we vorige week een adres hadden gekregen van een Australier over een 'schoon' ziekenhuis. Het schoonste van Lombok. (ondanks de lege schaaltjes met restjes eten achter het bed). Er was 1 man in deze dierentuin die ons wilde helpen en hij en wat mensen wilden Mieke in 1e instantie naar een lokaal ziekenhuis brengen. No way dat we dat gingen doen, want na de verhalen over operaties die gewoon ergens in een hoekje worden uitgevoerd, leek het ons nou niet echt heel plezierig om daar heen te gaan. Dus na wat zeiken op die mensen brachten ze ons toch ff naar dat ziekenhuis. Bizar is dat ze je gewoon zelfs dan afzetten. Ze vragen een bedrag, en als je dat niet betaalt, dan brengen ze je gewoon niet! Het gaat ze dus echt om het geld, en niet om te helpen... Echt, zo kwaad geworden hierom! Wat een stelletje inhalige idioten hier, terwijl je ziet dat er iemand pijn en verdriet heeft. Anyway, Mieke in de auto en ik erachteraan op de scooter. Gelukkig was ze in de auto wat bijgekomen van de schrik en zag ik alweer een glimlachje verschijnen op haar gezicht.

In het ziekenhuis werd goed voor haar gezorgd. Mensen die fatsoenlijk engels konden maakte de communicatie een stuk makkelijker! Nadat Mieke ingevuld had dat haar geloof Boedhistisch is (foutje bedankt:P), werd ze na ongeveer 15 min geholpen. De wonden werden ontsmet maar ze bleef maar last houden van haar schouder. Dus dat werd foto's maken. Terwijl de foto's werden gemaakt kwamen ze weer aan hoor: 'ja, ik wil geld om terug te komen naar mijn dorp'. Ja, toedeledoki, niet dus! Ik heb ze eens ff goed toegesproken dat wanneer wij iemand helpen, we dat doen omdat die persoon dan hulp nodig heeft en wij geen geld vragen voor een dienst die je zelf aanbiedt! Het was toen ff stil in de wachtkamer... Na een klein half uurtje kwam Mieke weer naar buiten en godzijdank was er niets gebroken! Vervolgens de medicijnen geregeld en de papieren in orde gemaakt en toen mochten we het ziekenhuis weer verlaten. De jongens van de scooterverhuur kwamen Mieke en haar scooter ophalen. Helaas voor haar werd dit geen relaxte taxi rit maar moest ze gewoon achter op de scooter plaatsnemen! Ja, we rijden rustig zeiden ze. In principe deden ze dat ook voor Lombok begrippen, maar met 70 km/ph naar huis gebracht worden terwijl je net van zo'n ding gevallen bent, is nou niet echt bepaald een droomreis!

Nu zitten we een paar dagen bij te komen in een luxe resort aan het strand. Hygienische kamers en rust is hetgeen wat belangrijk was, en dat is hier wel gelukt. We slapen echter nu wel als een bejaard stel met ruzie. Aangezien ik nog wel eens met mijn armen en benen wil zwaaien in mijn slaap leek het ons verstandig om een kussen tussen ons in te leggen zodat we niet met elkaar in contact kunnen komen... Zitten hier nu zo'n 5 dagen en morgen gaan we weer terug naar Bali. Mieke voelt zich gelukkig stukken beter en de wonden zien er ook stukken beter uit! We laten ons niet kennen en het drukt de pret ook zeker niet! We hebben het hier prima naar onze zin, en zo leren we ook veel locals kennen omdat we langere tijd op 1 plek zitten. Ook hebben we meer waardering gekregen voor de 'irriante' verkopers hier, maar het is voor hun echt noodzaak om armbandjes, t-shirts, etc. te verkopen anders kunnen ze niet eten en slapen. Wij betalen gemiddeld 100.000 tot 200.000 roepiah (10 tot 20 euro) voor een kamer. Zij huren een klein bedje voor 200.000 per maand en dan eten ze alleen maar rijst. Als ze ziek worden kunnen ze niet 1,2,3 naar het ziekenhuis hier. Medicijnen zijn onbetaalbaar. De ziekenhuisrekening was 800.000 roepiah (80 euro), waarvan 20 euro voor de behandelingen en 60 voor de medicijnen! Betaalbaar voor ons, maar voor de locals lijkt het een reis naar de maan! Men gaat hier nooit naar het ziekenhuis tenzij men echt half dood is en in coma ligt. Je krijgt alleen geld van de overheid als je dood bent (8 miljoen roepiah --> 800 euro) voor de nabestaanden. Dus jongens, gewoon betalen die ziektekosten in nederland! We hebben het namelijk echt zo gek nog niet hoor in ons kikkerlandje!

Al met al: We hebben het prima naar onze zin hier! We zijn dolblij dat we elkaar weer kunnen zien, en we lachen ook alweer een beetje over deze 'tegenslag'. Het was gewoon puur en puur pech, maar we gaan nu weer fijn genieten van het mooie weer en het relaxte leven hier in Azie!

Binnenkort meer verhalen uit Azie, en dan hebben jullie de eer om van de schrijfkunsten van Mieke te genieten!

It's my life

'It's my life and it's now or never'

Het is een tijdje stil geweest wat schrijven betreft, maarja, als je 4 weken in 1 stad zit valt iedere dag een beetje in herhaling. Maar dat betekent niet dat ik hier niets heb meegemaakt!

Laten we beginnen aan mijn bezoek aan Nederland. Zoals de meeste van jullie al weten ben ik even in Nederland geweest. Ik vind het altijd vrij moeilijk om een leuk verjaardagscadeau te geven, dus ik moest eens ff goed nadenken wat ik Mieke in Nederland zou geven. Wat zou ze nou het aller-leukst vinden om te krijgen? Ik wist dat antwoord eigenlijk al voordat ik op reis ging, maar tot een uitvoering was het nooit echt uitgekomen. Maarja, je mist je vriendin, je leven thuis in Eindhoven met iedereen, je hondje, en denkt: tja, 'It's now or never'.... Na een kort overleg met het thuisfront, was het eigenlijk binnen een dag al geboekt. Ik ging weer naar Nederland. Weliswaar voor 6 dagen, maar het was het allemaal dubbel en dwars waard! Bedankt voor de mensen die allemaal in het complot zaten en zo sterk zijn geweest hun mond niet voorbij te praten:) Zelf wel een aantal keer bijna gedaan. Maarja, 4 weken continue liegen valt niet mee... Ik kon letterlijk zingen: 'ik kom op plaatsen, waar ik nog nooit ben geweest' :P Want de route moest natuurlijk wel kloppen (geen bereik in Outback, waar ik eigenlijk in het vliegtuig naar huis zat:P) Want ja, beetje klieren mag best. Dingen zeggen als: oei, ik hoop dat we op tijd uit de outback zijn zodat ik ergens ben waar ik bereik heb zodat ik je kan bellen op je verjaardag. Maarja, ik zat helemaal niet meer in de outback maar gewoon lekker in de Irish pub in Perth!

Maargoed, het was een grote verassing en het moment was onvergetelijk! Het ging niet helemaal zoals gepland (was te laat omdat ik gevlucht was naar de Leenderweg want ja, je wil het moment ook niet verpesten door elkaar tegen te komen bij de kassa van de Albert Heijn...:P) Ze was 2 dagen ondersteboven en begreep nou eigenlijk niet echt wat er allemaal gebeurde. Voor de meeste mensen thuis is het normaal dat ik af en toe het land voor een tijdje verlaat, dus heel bijzonder is het dan ook weer niet voor hen als ik weer op het dakterras zit op mijn favoriete campingbank met een koude rakker in mijn hand :D Mieke daarentegen moest toch ff acclimatiseren! Maar gelukkig precies op tijd voor haar verjaardag! Het was een gezellige dag met de families en hondjes bij elkaar! (sorry nog voor het territoriale gedrag van mijn hond en hoop dat de muur weer wit is:P)

Helaas, aan al het leuks komt een eind, en zo ook aan deze 6 dagen. Helaas door omstandigheden in de familie heb ik niemand meer gedag kunnen zeggen. Maargoed, iedereen weet dat wanneer ik eind dit jaar mijn pootjes weer op Nederlandse bodem zet, alles binnen het tijdbestek van een biertje weer normaal is! Maargoed, het was weer tijd om terug te gaan naar het mooie weer in Australië. Het afscheid viel echter heel zwaar (gek genoeg pas na mijn 1^e vlucht), en ik heb me dan ook de 1^e 3 dagen een hoopje ellende gevoeld in Perth. Dus hup, snel dat vliegtuig in naar Darwin, om Geert-Jan weer te zien en hopen dat Darwin mij wat afleiding kon geven. Nou, dat lukte aardig. Korte opsomming wat er gebeurd is: nieuwe mp3-speler kapot, boete van 130 dollar wegens wild kamperen, een mafkees ontmoet die z'n hele familie wilde afslachten en zoveel mogelijk mensen met hem en z'n familie mee de dood in wilde nemen en ff een potje wilde matten met mij. (slim genoeg sprong hij over het hek van het terras om op straat te vechten.. Ja wat denk je nu zelf? Ik blijf wel lekker staan, want nu kom je toch niet meer binnen en waren wij van deze mafkees verlost:P). Later door de security naar binnen gestuurd voor onze veiligheid want hij stond ons buiten op te wachten. Hij is later opgepakt door de politie omdat ie als een wild zwijn door de straten van Darwin op zoek was naar ons. Haha, wat een idioot was dat!

Vooral de 1^e week bestond vooral uit terras hangen en slapen en onze bus proberen te verkopen. Wat een mooie opknapbeurt al wel niet kan doen! Binnen 2 dagen de bus verkocht en met 900 euro winst pp. Bus gekocht voor 3700 dollar, en verkocht voor 5500. Maarja, you just gotta love the exchange rate! Voordelig toen we hem kocht, en minder toen we hem verkochten. Maar omgerekend naar euro's juist weer wel! Mooi verdiend:) Ook de testrit voordat we hem verkochten was wel gedenkwaardig. Een meisje uit Duitsland die auto uiteindelijk gekocht heeft, wilde er eerst een vriend naar laten kijken. Hij maakte ff een testrit. Nog geen 2 straten verder waren onze grote Australische vrienden uiteraard weer aanwezig: de politie--> je beste vriend?? Nou, hier niet! Lijken wel NSB'ers af en toe. Maargoed, alcoholcontrole dus niets aan het handje. Totdat onze bestuurder zijn rijbewijs was vergeten... 3 man zitten voorin en ik lag achterin (mag niet want daar zitten geen gordels). De 3 voorin moesten uitstappen en zouden eigenlijken worden gearresteerd. Ik hoorde ze overleggen (politie had mij nog niet gezien, en dat zou ook echt niet moeten want dan hadden we pas echt de poppen aan het dansen gehad), dus ik pakte wat kussens en bedekte mijn benen en mijn hoofd zodat mijn zwembroek en T-shirt een berg kleren zouden voorstellen. Het lukte, want meneer de agent met z'n zaklamp heeft mij toch maar ff mooi over het hoofd gezien :D Na wat slijmen tegen ome agent mochten de andere 3 ook weer instappen. De auto was gechecked door de politie want hij staat niet op onze naam maar op ene Natalia uit Chili. Jaja, een 'goeie vriendin van ons ' die we helpen om de auto te verkopen. Maar alle gegevens klopte verder en de wegenbelasting ook dus dat hebben we ff meegenomen in ons verkooppraatje! Als zelfs de politie de auto goedkeurt, dan moet het natuurlijk wel een juweeltje zijn!! 'Negotiating is not an option' :P

Maargoed, busje verkocht, en geen verblijfplek. Onze bus stond de 1^e paar nachten in de achtertuin van een kraakpand. Daar slaap ik nu in mijn tentje. Huisje insomnia heb ik het genoemd. Mensen zijn 24 uur per dag wakker, aan de zuip , aan de drugs, noem maar op. Mijn tent staat erbij als een hoopje ellende want de grond is te hard voor haringen. Her en der een plasje water in mijn tent is dan ook niet een vreemd verschijnsel! Maar het is allemaal wel gezellig. De hometrainer staat iedere dag weer ergens anders in de tuin. Soms recht, maar meestal op z'n kop. (zou het aan de drugs liggen dat men denkt dat ze zo makkelijker kunnen fietsen of denken ze gewoon altijd daar dat het Pasen is?) De locatie van het meubilair verandert ook per dag en de waslijn in de tuin schijnt erg hard rond te draaien, kijkende naar de berg was die er rondom verspreid ligt... Maargoed, ik betaal een kratje bier per week om daar te verblijven (die ik dan weer zelf opdrink...), en de mensen zijn gezellig, dus ik heb niets te klagen:) Douchen en ontbijten doe ik nu bij het resort van mijn ouders dus eindelijk eens zonder slippers in de douche staan en je niet hoeven afvragen of die vlekken op de muur nu gewoon ranzigheid is, of dat het de structuur van de tegels is... Nadat de bus verkocht is kan ik jullie vertellen dat er werkelijk niets boeiend zich heeft voorgedaan. Om 4 uur op internet, 5 uur het terras op, en om 12 uur weer richting mijn tent. En dat duurde zo'n ongeveer zo'n week.

Ik was blij dat mijn ouders arriveerden. Eindelijk ging ik meer zien dan de uitgaansstraat en de achtertuin van huis insomnia. Ook is er bij mijn ouders een lekker zwembad aanwezig waar ik de nodige uurtjes rust en zon gepakt heb. Na wat dagen van acclimatiseren in het warme Darwin wilde mijn ouders ook iets gaan zien van de omgeving. Op donderdag naar Lichfield gereden. Een mooi natuurpark met veel watervallen en termietenheuvels van minimaal 5 meter hoog. Lekker gezwommen bij de watervallen. Helaas maar beperkt want het is krokodillen seizoen! En ik hou wel van mijn pootjes en armpjes! Een van de leukste dingen die we gedaan hebben was Crocodile jumping! Met een bootje de Aidelaide River op en op zoek naar krokodillen. Van 4 tot 7 meter lang! Stukkie vlees aan een stokkie en ze springen naast je boot zo omhoog. Na 3x misspringen en iedereen z'n foto's goed heeft gemaakt, kreeg Schnappie dan toch z'n stukje vlees! Check de foto's maar:) Verder nog naar een wildlife park geweest van alle beestje die leven in het Northern Territory! Van ratten en vleermuizen tot een zwart witte 'Finding nemo'. Ons laatste verre uitstapje was Katherine Gorge. Een combinatie van de Blue Mountains bij Sydney (voor de minder oplettende lezers, check de foto's van mijn 1^e weken Australie:P) en de Grand Canyon in Amerika! Daar een boottocht doorheen gemaakt. Lekker genieten van het zonnetje en het mooie uitzicht!

Verder nog af en toe wat gedronken met mijn ouders bij de Fishermans Wharf. Tip: ga er niet heen als er een vrouw met een sax staat te toeteren! Ze lijkt solo te zijn, maar wanneer ze haar strot opentrekt lijkt het alsof er een 3 koppig kippen orkest van de muppets achter haar staat mee te bleren. Wat ook erg leuk is, en wat de Tongelreep in Eindhoven ook wel mag introduceren, is de Wavepool. Het is een golfslagbad in de openlucht met veel golven uiteraard. Daar dobberen zo'n 50 man in een donut en dobberen gezellig op de golven terwijl de surfers enkele golven pakken op hun bodyboards. Lekker hoor!

Australië is nu ten einde. Op naar het volgende avontuur. Ik vlieg dinsdag naar Bali, waar ik donderdag Mieke van het vliegveld zal gaan oppikken om met haar 3 maanden lang Azië onveilig te gaan maken. Van Bali tot Brunei. Van Maleisië tot Singapore. Van de mooiste stranden van Maleisië en Thailand tot de drukke stad van Bangkok en de verlaten jungle in het noorden van Thailand.

Hoogtepunten van Australie waren toch vooral het surfen aan de oostkust en de verlaten outback. Het gevoel van alleen op de wereld zijn heb ik hier goed kunnen ervaren! Ook het lekkere weer is zeker wel een pluspunt! Ook het bezoek van mijn ouders was erg leuk! Veel gezien en veel gedaan! Mijn 1e busje wat ik ooit gekocht heb voelde ook wel goed, en vooral al de geweldige herinneringen die we er mee gemaakt hebben! Minpunten waren toch wel de commerciële plekken aan de oostkust waar ze iedere reiziger proberen uit te melken tot op het bot! Ander negatief punt is dat 75% hier van de zogenaamd relaxte ozzies aan de coke en xtc zit... Maargoed, biertje bestellen en negeren die hap!

Het volgende bericht zal vanaf een ander continent worden geschreven: Azië en dat zal sneller gebeuren dan dit bericht. Sorry voor de fanatieke lezers dat het even heeft moeten duren, maar ik maak het goed in Azië, en Mieke zal ook haar inbreng geven!

Ennuh, ik ben ook wel benieuwd naar het leven in Nederland. Heb met sommige nog wel wat contact, maar stuur eens een mailtje met wat info over het leven in Nederland:)

Zonnige groeten!

Ennuh: foto's staan onder tabblad foto's en filmpjes zijn te vinden op: www.youtube.com/dropkickdick1984

Blaze of glory

Blaze of glory

'I wake up in the morning, and I raise my weary head. I've got on old coat for a pillow, and the earth was last night's bed'

3 weken voorbij en een hoop gebeurd! Tussen mijn vorige bestemming van schrijven en de huidige bestemming zit zo'n ongeveer 3500 km! Noosa, aan de oostkust was de vorige. Nu begeef ik mij in Alice Springs, in hartje van de outback van Australie. We hadden een tour geboekt naar Fraser Island en the Whitsundays. Dit zijn toch wel 2 hotspots die je gezien moet hebben aan de oostkust. Nog voor Fraser island een tussenstop gemaakt @ rainbow beach. Het was echter niet zo kleurrijk als de naam je doet vermoeden...Helemaal niet als je een bekeuring van 300 dollar (225 euro) aan je broek krijgt omdat je als bijrijder geen gordel om hebt, en dat blijkt dat onze nieuwe auto technische mankementen begon te vertonen. Het beestje wilde niet meer schakelen. Het bleek achteraf het hydraulische systeem te zijn. Anyway, er moest ook weer geslapen worden en de rangers hier zijn niet onze beste vrienden geworden. In the middle of nowhere een verkeerde afslag genomen en daar stond ons beestje vast in het zand van het strand. Uiteindelijk bij een camping aangekomen en een willekeurig kruispunt gekozen en daar een 1 richtingsweg van gemaakt dmv 2 auto's en een tent midden op de zandweg te plaatsen. 6 uur later was het weer zover: klop klop! Hey guys, it is not aloud to camp hier. Ja, zelfs in de rimboe vinden ze je nog... We hadden geen camping permit dus of we ff wilde verkassen... Nu we toch wakker waren, maar vertrokken richting Hervey Bay om de de volgende dag onze Fraser Island tour te doen.

We kregen een eigen 4x4 en ik was First driver. Ja, zet mij in zo'n auto neer en geef mij maar zandweggetjes met kuilen en takken. Daar vermaak ik mij wel! En dankzij de stuurmanskunsten van Tijn konden we de vering ook nog ff goed testen. Met auto en al de lucht in (ik ook want mijn gordel stamde nog uit het jaar 1900 ofzo), omdat we een heuvel over het hoofd gezien hadden. We zijn langs heldere meren gereden waar we mooie onder water plaatjes hebben geschoten en ff konden afkoelen van al die zon hier! Toen was het tijd om richting het kamp te gaan en onze tent op te zetten en drankspelletjes te gaan doen met alle andere aanwezige auto's. Leuke spelletjes geleerd die we zeker ook in Nederland een keer gaan spelen! Frase risland is fantastisch mooi! (Dus ik snap het wel Lotte dat je dit 1 v/d hoogtepunten vond aan de oostkust!). Na een korte nachtrust was het tijd om met ons leven te spelen op de kliffen van Indian Head. Met 3 uur slaap en genoeg alcohol in ons om iedere blaastest de komende week niet te halen, stonden we gezellig met z'n allen te balanceren op een klif naar beneden te kijken hoe de golven op de rotsen uiteen spatte! Als wij het maar niet waren, dachten we! Als het mis gaat lijkt het denk ik meer op een dramatische roman uit Ierland. Daarna ff bijkomen van deze inspanning in champagne pools. Een natuurbad in de rotsen. Ik zeg mijn lichaam wat hij moet doen. Normaal is het zo dat ik naar mijn lichaam moet luisteren, maar tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid! In de avond weer naar de camping en de volgende ochtend was het allemaal alweer voorbij. Nog ff scheuren en dan was het tijd om naar de Ferry te gaan. Helaas een verkeerde afslag genomen en leek het dat we de ferry zouden gaan missen.We hadden nog 15 min over voor een tochtje van 60 minuten. Dus riep het mannelijk volk in de auto: let dick drive! Zo gezegd, zo gedaan, en ik zou de taak wel eens ff op mij nemen. (wat ik overigens echt niet erg vond, want wat is er nu lekkerder dan alle wetten te overtreden voor een goed doel!). Misschien is een carriere in de rallysport wel voor mij weggelegd want na 12 minuten stonden we bij de incheck van de ferry. 70 waar je 30 mag (met gevaar voor eigen leven, dat wel), en wat deuken en krassen die onze auto achteraf rijkelijk versierden, zorgden ervoor dat we alsnog de boot gehaald hadden.

Leuke is dat 800 km verderop en 100 km in de zee, en in verschillende hostels, vreemde mensen op mij afkwamen en mij de vraag stelde: are you the crazy mental driver from fraser island?? Jaja, het verhaal ging goed rond onder de backpackers aan de oostkust. Haha!

Eenmaal op het vaste land ons beestje opgehaald bij de garage en hij rijdt weer alsof ie net nieuw uit de productie komt ( 500.000 km op de teller vertelt helaas iets anders:P) Maar we waren klaar voor onze volgende bestemming: 1770's Helaas stonden we naar 30 km alweer stil. Out of petrol... Dus hup, ik naar het volgende dorp gelift en weer terug voor wat benzine. Na wat oponthoud konden we onze weg weer vervolgen. Heel boeiend was het hier niet, maar wel gratis getubed (met een band achter een jetski aan), met wat ozzy's die ons dat aanboden. Ik hoop echter wel dat ik nog voor wat nageslacht kan zorgen want met 80 km/ph met je benen wijd op het water kletteren is nou niet echt bepaald een massage voor mijn kostbare handeltje!! Ik ben toch niet van steen!?

Na wat chillen vetrokken we de volgende dag naar Airlie beach om daar de boot te pakken naar de Whitsundays. Na 800 km rijden was er iets misgegaan met de reservering en konden we lekker zwaaien naar onze accommodatie! Dus bus op het terrein gezet en daar maar geslapen. We waren klaar voor een 3 daagse zeiltocht naar het Great Barrier Reef waar we al zolang naar uitkeken. 3 dagen lang de mooiste snorkelplekjes bezoeken, bier drinken bij de zonsondergang en slapen op het dek onder de sterrenhemel. Ook heb ik hier voor het eerst gedoken! Wat is dat ontzettend gaaf! Mezelf in een strak pakkie gehesen (dat moet anders ga je dood, letterlijk, aan de beten van de stingerfish), en hup het aquarium in! Vasthouden aan de schild van een zeeschildpad van 1,20 meter en hij bepaalt de route! Verder in een baai geweest met het witste zand ter wereld (naar zeggen van de tour operators), en de verhalen gaan dat wanneer je je tanden poetst met dit zand, je tanden witter worden. Nou, bedankt voor de persoon die dit verhaal de wereld in heeft geholpen en ik 3 dagen lang met een zandbek heb rondgelopen en niet echt het idee had dat mijn tanden ook maar een graadje witter zijn geworden... Na 3 dagen zonnebrand smeren, visjes lastigvallen en meneer de schildpad het ook wel weer welletjes vond, was het tijd om naar het vaste land te gaan! De laatste dag waren de weergoden ons gegund want het regende! Dus dat betekent in de zeilwereld: wind, storm, golven, dus GJ en ik de zeilen gehesen en gaan met die banaan! Boot 45 graden in het water en dan proberen en hopen dat je niet overboord valt, waait, of dat een golf je meeneemt! In de avond een feestje met de crew en de andere 13 reizigers op de boot. Onze duikinstructeur vond het wel gezellig met ons, en besloot de volgende dag met ons mee te reizen naar Townsville. 6 man sterk in de bus, en in deze stad namen wij tevens ook afscheid van Milan. Maaaaaaaaaar, geen afscheid zonder feestje! In australie spelen ze 4 kings met kingzen. 1ekoning: wat moet je drinken, 2^e koning: waaruit moet je het drinken, 3^e koning: waar moet het gedronken worden, 4^e koning: deze persoon moet het uitvoeren. Jasper was de sigaar en mocht bier drinken uit een condoom al ondersteboven liggende op een tafel! Daarna kampvuurtje gemaakt en de vlammen rezen de pan uit! 4 meter hoge vlammen was het resultaat. En ja, wie in slaap valt is de sigaar, dus Milan, Jasper en Mike (duikinstructeur) waren de pineut! Hun lichamen waren rijkelijk versierd met hitler snorretjes, bert wenkbrauwen, piemels en weet ik veel wat voor slechte tatoeages!

In de ochtend leverde dit uiteraard veel lachwekkende momenten op wat een pleister was op onze katers. Toch waren we allemaal opgefokt, en vooral ik, want eindelijk gingen we de commerciële oostkust verlaten en de Outback in! Al hadden we veel backpackers plekken proberen te ontlopen, ontkomen kon je er niet aan. Na 100 blikken eten en 100 liter water ingeslagen te hebben, waren we ready to go! Een trip van 2500 km naar hartje Ozzy! En wat was het heerlijk! Na alle roadtrains te hebben ontweken (vrachtwagen met 4 opleggers erachter met een totale lengte van 50 meter), besloten we te stoppen. In de nacht rijden is sowieso gevaarlijk want dat is de kans groot dat je aan het bowlen bent met kangaroos! Maar wat is het heerlijk om midden in de Outback boven op je busje te slapen onder een sterrenhemel die we alleen maar kennen uit Disney films en dat je in de ochtend wakker wordt door de 1^e zonnestralen en rondhupsende kangaroos (eindelijk de 1^e levende gezien na 30 dooie langs de weg te hebben gezien), wetende dat de 1^e vorm van civilisatie +- 400 km verderop op! (dat is bijna van Eindhoven naar Parijs!) Zo had ik mij Australië ook ingebeeld. Ondanks dat ik wel van een drankje en een feestje hou ben ik toch sceptisch over het zuipgedrag aan de oostkust van Australië. Dan kun je net zo goed naar Salou gaan. Drinken kun je namelijk overal...Ik ben op reis gegaan om andere culturen te ervaren en voor adembenemendenatuur en niet om iedere avond te drinken met andere Nederlanders in een bar... Enige voordeel van de oostkust: strand! Lekker surfen en genieten van het strandleven!

Over cultuur gesproken: Na 3 dagen niets anders gezien te hebben dan rechte wegen, roofvogels, en vooral veel zon, kwamen we aan in Alice Springs. De stad van de Aboriginals. Nou, ik heb nog nooit zo'n apart volk gezien. Deze mensen die eruit zien als apen (niet racistisch bedoeld), doen de hele dag niets anders dan zuipen en gokken. Ze zien eruit als zwervers en stinken nog erger dan mijn zwembroek die al 2 weken mijn lichaam niet heeft verlaten:P De overheid geeft ze 300 dollar (200 euro) per week, en 5000 dollar eens in de 3 maanden om niets te doen... Ze verschuilen zich achter het feit dat de blanken ooit hun land hebben afgepakt. Nou, zij pakken ook van alles af, want ze jatten alles wat los en vast zit! Een zwerver in Nederland ziet eruit als een koning vergeleken met deze mensen, en als je hier over straat loopt voelt het alsof je in een slechte zombiefilm zit. Mooi om te ervaren, maar ik let toch nog ff wat beter op mijn spullen hier! De vrouwen hebben btw grotere snorren en sikken dan ik op het moment :O Maar wat geniet ik hier toch in de Outback! Helemaal alleen en niemand anders. Slapen in een tent zonder buitentent en dan de vallende sterren voorbij zien schieten is gewoon fantastisch! Al was ik soms wel bang dat mijn gesnurk wel eens een lokroep zou kunnen zijn voor geile kangaroos! Kangaroos vermoorden mensen . Er zijn ooit 2 kangaroos geweest die iemand hebben gepakt, mee naar de rivier hebben gesleept en hem daar verdronken heb. Ja, lieve beestjes hoor... Na al dat rijden was het tijd voor een dagje ontspannen bij het zwembad en om ons voor te bereiden op de woestijntrip naar Uluru (die grote oranje rots), en Kings Canyon. Na 500 km gereden te hebben eindelijk aangekomen. Nadeel hier: je voelt je net een dood kadaver langs de weg want je wordt bestormd door vliegen alsof je een platgereden kangaroo langs de weg bent. 3 in je neus, 5 in je oren, 4 in je mond en de rest van het mensenlijk lichaam schijnen ze ook wel interessant te vinden. Lang leve onze Al Qaida netjes!

Op weg naar Uluru toe, ff gestopt om dan toch eindelijk die foto te maken met het kangaroo-bord. Busje dwars op de weg en achter het bord parkeren. En ja hoor, meneer de agent was ook weer aanwezig! yeah, you are breaking the law guys. Na een snelle brainstorm schoot de volgende vraag uit mijn mond: could you please make a picture from us?? Uh, well, uhh, yeah no worries guys.... En hij was alweer vergeten waarom hij ons nu eigenlijk aanhield :) Mooi geregeld, en mooie foto! (inclusief politie auto:P) Daarna ons toch maar gewaagd aan de klim van Uluru. Na een pittige klim op het heetste tijdstip van de dag (slim!), stonden we boven op Uluru. Vreemd genoeg had ik bereik daar en kreeg ik de voetbaluitslagen binnen (go twente, fuck ajax!)! Ook even met Mieke gebeld want dat was toch wel een bijzonder plekje voor een telefoontje:D Vanaf Uluru de zonsondergang bekeken met 1 oog, want het andere oog was ontstoken/geirriteerd. Heerlijk om zonder diepte te kunnen zien een berg te beklimmen van 400 meter hoog... Maar goed, voetjes weer veilig op de grond! Na wederom een pasta maaltijd was het tijd om onze veertjes te laten rusten want de volgende dag moesten wij onze vleugeltjes alweer vroeg spreiden voor de zonsopkomst van deze vreemde grote rots. Had er eerlijk gezegd meer van verwacht, maar het was wel ok om de berg van kleur te zien veranderen. Na een kort bezoekje aan de Olga's (zuster berg van uluru), en aan iedere vrouw vragen of zij toevallig Olga was, want we waren op zoek naar Olga, vonden we het wel leuk geweest om naar stenen te kijken en besloten we richting Kings Canyon te rijden. De Grand canyon van Australie. Daar in de ochtend een hike gemaakt van 3 uur. Af en toe met mijn leven gespeeld door op een 'overhang' te staan met daaronder een afgrond van 70 meter diep, maar ja: no risk, no fun! Na 3 uur lopen, klimmen, rotsje springen, en mijn leven vaak genoeg op het spel gezet te hebben, na een resort gereden en wat gedronken zonder te betalen en lekker in het zwembad afgekoeld. Daarna naar onze laatste bestemming gereden in de outback. Meteorieten kraters. Aangezien ons busje geen 4x4 heeft, en de weg wel een 4x4 weg is, toch maar een gokje genomen met ons beestje en zijn we gaan crossen op de dirtroads (rode zandwegen met stenen, kuilen, sloten, wash-outs --> water geultjes)! Dit was uiteraard erg leuk en de filmpjes zijn ook te zien op mijn youtube kanaal (www.youtube.com/dropkickdick1984). De kraters bleken een kuil te zijn met plantjes dus ik had net zo goed naar de Veluwe kunnen gaan:P Maarja, dirtroad-driving is so much fun! Van al deze belevenissen zijn we nu aan het bijkomen in Alice Springs en doen we eigenlijk niet veel anders dan bij het zwembad chillen en genieten van het warme woestijnklimaat!

Graag tot een volgende keer met meer verhalen uit Australie!

Voor foto's: Tabblad foto's
Voor filmpjes: www.youtube.com/dropkickdick1984

The land down under

The land down under (water) want het surfen lukt nog voor geen meter!

Een nieuw land, een nieuw avontuur!

Onze vlucht van Nieuw Zeeland naar Sydney Australie verliep zonder problemen op een stinkende japanner naast ons na dan. Nadat we geland waren ff contact opgenomen met Joyce. Na twee treinen kwamen we aan bij haar appartementje. Mooi appartement met een gezellig uitzicht over sydney. In de avond ff bijgekletst, maar toch op tijd onder de veertjes. Zij moest uiteraard werken en had een job interview, en wij vonden het ook wel prima. Wat nog fijner was, was het feit dat we na 6 weken eindelijk een keer de was hebben gedaan. Er was nog ook geen schone centimeter te vinden in onze backpacks... Na wat wasje gedraaid te hebben, richting het centrum gelopen. Na 2 uur lopen via een strand en vooral veel heuvels (wie bedenkt geografisch nu zoiets iets? Veeeeeeeeel te vermoeiend met 35 graden op je bolletje), kwamen we aan het het opera house. Daar een lekker tukkie tegenaan gedaan in de schaduw. Toen ff de stad in voor wat spullen zoals een nieuw nummer enzo. Ook ff joyce opgezocht op haar werk. Mooi kantoor op de 23e verdieping in hartje centrum. Dus skytower hoefden we ook niet meer te beklimmen ;) Daarna ff snel een internet cafe-tje in want was benieuwd naar de aflevering van Mieke in Project Catwalk. Helaas is australisch internet fucked up ofzo en kan het werkelijk geen fatsoenlijk filmpje laden via een website... Wel gelukkig het filmpje gezien waarin Mieke verteld dat ze een reis van 3 maanden naar azie gaat maken :)

Daarna ff de Irish pub in voor een drankje en later kwam Joyce ook nog ff langs. ff gezellig over eindhoven kletsen en over 'vroeger'. Daarna thuis nog ff met de voetjes op het balkon gezeten onder het genot van een rum cola. Redelijk laat mijn nestje ingegaan, maar weer vroeg op. Jaja, ik heb zowaar een jetlag opgelopen door twee uur tijdsverschil......12 uur is geen probleem, maar 2 uur wel.... Anyway, deze dag was het tijd om het strand te gaan checken aangezien we dat in Nieuw Zeeland niet al te vaak gedaan hebben. We hadden nog geen surfboards dus dat werd onze persoonlijk bodies gebruiken. Heerlijke golven en heerlijk weer. Het lijkt een beetje op de caribische zee, maar dan met 3 meter hoge golven. Af en toe moet je uiteraard ff diep duiken want dan zie je weer zo;n surfer over je heen schieten en hoop je maar dat je diep genoeg dook. Er is hier van de week een jongen van 21 omgekomen die een surfplank op z'n kop had gekregen. Dus oppassen geblazen :) In de avond kwam Maarten (kennis van Geert-jan uit friesland) aan met het busje.

Donderdag ochtend was het dan zo ver; het cruisen door Ozzy ging beginnen! Auto volgepakt met veel troep en backpacks (wat een opluchting dat we de komende2,5 maand niet meer 5 km per dag met die dingen moeten lopen op onze rug), besloten we richting de Blue Moutains te rijden. Het is echt exact hetzelfde als de grand canyon, maar ipv dat het bruin en dor is, bestaat dit uit een soort regenwoud. Alleen maar bomen, papagaaien, cockatoes, en weet ik veel wat voor gespuis er nog meer langs onze hoofden is gezoefd! Hier bevindt zich ook de rotsformatie: the three sisters. Voor de kroeggangers onder ons: de 3 gezusters! Jaja, na 10 verschillende zusjes van ze te hebben bezocht, mocht ik toch nu echt de echte zusjes ontmoeten!

Het fijne van australie is, is dat ze overal public bbq's hebben. Dus hup, naar de supermarkt en vollaaien die winkelwagen met vlees en bier. Bier is btw onbetaalbaar: 20 dollar (14 euro) voor een sixpack.... Gezellig bij de Blue Mountains kamperen. De dag erna was het toch wel tijd om onze boogie boards en surfplank te testen. We hebben een surfplank uit de 70's dus iedereen geeft ons respect. We kunnen er wel geen reet van, maar wat aanspraak is altijd gezellig. Mooi om te zien dat ouders hier hun kinderen leren surfen zoals wij hebben leren fietsen van onze ouders. De kindjes worden vanaf jongs af aan meteen op een plank neergezet! Onze 1e surf locatie werd ShellyBeach. Na een dagje plonzen, vallen, water slikken, zanduit je naad halen, was het wederom tijd voor een BBQ.Ineens was daar de eigenaar van de surfclub en die vertelde datdaar ookThe Great White Shark zwemt die in de afgelopen10 jaar al 10 mensen heeft doodgebeten. Heerlijk idee als je op je plankje ligt te dobberen :D

Dag ernabevonden we ons op boomerang beach. Een rustig baaitje met onwijs hoge golven en een heerlijke onderstroom (vandaar de naam boomerang beach). Daar twee dagen lang gechilled, bbq-ed en naar vallende sterren gekeken. Zoveel wensen dat ik soms mijn god niet meer weet wat ik nog moet wensen. Dusja, heel veel vallende sterren hiero :D We zijn aan de oostkust dus vooral veel surfen en relaxen, lekker eten, en vooral lekker luilakken! Opweg naar Byron Bay, wat de meest oostelijke plaats is in australie, stopten we in Coffs Harbour. Hier lekker weer een fles wijn gedronken en een kaartje gelegd. Hetgeen wat we eigenlijk iedere avond doen. In de ochtend een frisse ochtenduik, zoals iedere ochtend,om wakker te worden en vervolgens te douchen bij de stranddouche! Ja, je moet wat als je in een rijdens huis slaapt! Hup, tentje weer inpakken (1 persoon slaapt in een tent naast het busje indien mogelijk), en vertrokken richting Byron Bay. Een stadje wat vol met jeugd zit, mensen die muziek maken op straat, overal lopen surf dudes en chicks met hun boards door de straten. Na een korte plons, was het tijd voor internet en daarna een biertje op het strand. Hier raakte we aan de praat met een 23 jarige jongen uit Melbourne die geen huis had, geen pinpas, helemaal niets, en die maar vrijwillig rondzwierf. Ik had zelf meer het idee dat ie een AA-patient in wording was... Daarna een bar ingegaan. Helaas was het pokertoernooi al begonnen, dus zelf maar een kaartje gelegd. Helaas speelde er zo'n slaapverwekkende band, dus was ons animo om lang in de bar te blijven ook aardig gedaald. Ik had ze bijna gevraagd om naast ons busje te komen spelen, want dan wist ik zeker dat ik een lekkere nachtrust zou krijgen. Over nachtrust gesproken... Hier in dit dorp mag je nergens echt je camper naast de weg parkeren en slapen. Dus wij een villa wijk ingereden en daar het bus neergezet en de tent naast het bordje: no camping! En ja hoor, om half 7 vond meneer de agent het nodig om onze nachtrust te verstoren (wat overigens raar is, want volgens de borden mag je er alleen niet staan tussen 1 am en 5 am). Dus spullen pakken en verder rijden. Doorgereden naar de vuurtoren en GJ en Maarten hadden zin in een wandeling en besloten daarheen telopen. Ik voelde die behoefte niet zo, en besloot in het busje te blijven liggen. Heel fijn als je net lekker droomt er de volgende parkranger je slaap komt verstoren. Ditmaal een erg vriendelijke parkranger die zei: zolang het lijk alsof je wakker bent en niet slaapt (overdag mag je ook niet slapen in je busje), dan is er niets aan de hand. Want ja, 300 bucks in your pocket is better than 300 in the pockets of the government... Mooie uitspraak van iemand wiens baan het is om boetes uit te delen... Toen het begon te regenen groette ik hem vriendelijk en schoof de deur van de bus weer dicht: yeah, that's the way to do it. Just say that you have to hide for something! Prima, bedankt voor het advies meneer de boete-uitdeler :D

In de avond een barretje opgezocht en een planbedacht wat we nu met slapen gingen doen. Na een korte brainstormbesloten we dat het ons wel gaaf leek om onderde sterren te slapen op het meest oostelijke puntjevan Australie. Dus handdoekje mee en een kussentje. Daar op het gras geploftmet de voetjes over de afgrond (maar goed dat ikgeen onrustige slaper ben, ittGJ die het af en toe nodig vind om in z'n slaap recht op te gaan staan en dan te gaanschreeuwen. Zo nu ook deze nacht dus waren we blij datie het hek vasthield en niet deafgrond inrende...). In deochtend wakker worden om half 7 omdat er joggers rondlopen achter je. Je werpt een blik op de zee en je ziet dolfijntjes meesurfen en springen op de golven. Zij zijn toch iets betere surfers dan wij!! Maar erg mooi om dat als 1e te zien als je je oogjes open doet :d Groepen dolfijnen die zich voordoen als surfpro's :D

Deze dag niet heel veel gedaan en in de avond weer eens een bbq gehad. Daarna lekker op het strand geslapen. De volgende dag was het tijdomnaar een nieuwe bestemming te gaan. Coolangatta! Geen idee waarom we daar heengingen, maar het bevielonsprima. Mooie spot boven ophetuitzichtpunt gevonden. Tentje neergeploft, busje neergezet enlekker biertjes gedronken met uitzicht op de stad. Jammer genoeg was Milan (jongen die met ons meelifte) zo slim om de deur dicht te gooien met de sleutels erin. Heeeeeel slim. Dus politie aangesproken en die kwamen ons ff uit de brand helpen met jawel: een zwitsers zakmes. Na 1 minuut prutsen schoot de achterklepopen waarop de agent zo: wow, that;s easy! Well guys, i'mgoing to get myself a new nice car!Toch humor van deze mannen :D Volgende dag was een zwarte dagvan onzereis, wat tevensvoor helewitte wolkjes zorgde. Maarten had besloten om terug te gaan naar Melbourne en de bus mee terug tenemen. Dus wij zaten daar zonder bus. Laten we het houden op verschillende interesses in het leven dat het niet klikte met deze jongen.....Geen zin om veel woorden vuil te maken aan deze aparte jongen. Hijvoelde zich gewoonweg gelukkiger in Melbourne, en wij voelden ons gelukkiger zonder hem, dus was een mooie win-win.Volgende stap wasBrisbane waar we weerherenigd werdenmet onze goeie vriend Jasper die we nog kennen van NieuwZeeland! Daar nog een jongen ontmoet uit eindhoven en toen was de groep ineens 5 man sterk. Afscheid genomen van Maarten enop zoek gegaan naar een nieuwe bus!Na wat telefoontjes hadden we een mooi busje gevonden. 3700 dollar en in prima staat. Hij stond voor4500 te koop maar dankzij geert-jan zijn afding skills zijn we toch mooi800 dollar goedkoper uit. Busje is beter dande vorige. Minder op de teller, nieuwe motor, koelkast!!!, airco. Gewoon heel relaxt! We hadden de afspraak in coulandra (net bovenbrisbane), dus wij daar heen met de trein en daar stond een busje dan. Zo trots als een pauwvoelde ik me toen we het kochten.Het is de 1e auto die ik ooit gekochtheb, dus dat voelde wel goed!We moesten alleen nog het 1en ander aan papier werk doen de komende dagen dus we zijnnog gezelligmet ze opgetrokken. Lekker BBQ in de avond (goh,wat verrassend). Momenteel zitten we in noosa. Het is eigenlijk allemaal van hetzelfde alleendelocaties zijn anders.Iedere dag genieten van het mooie weer, en lekker buiten eten, surfen, en biertjes drinken in de avond. Jaja, kingzen wordt hierin overvloed gespeeld :D Jammer dat het weer in de nachtniet zo mooi is. Het is haast onmogelijk om met z'n 5-en in de bus te slapen dusslapen we vaak gewoon lekker buiten op het strand.Totdat het ineens gaat stortregenen. Toen was het hutje mutje in de auto. Ik lig bijvoorbeeld gevlochten door 6 benen van 3 personen omdat ik er in de lengte niet meer naast paste, en de ander ligt lekker te genieten van dehandrem in z'n buik.Maar iedereochtend worden wetoch vroeg gewekt, want de 1e surfers komen om 5 uur al aan om de 1e golven te pakken. Helemaal mesjokke hier!

Verder is australie wel totaal anders dan Nieuw Zeeland. De mensen zijn hier veelmeer opgefokt dan de kiwi's. Erg jammer, want soms waan je je gewoon weer in nederland ofzo met die opgefokte lui. Dus ik snap die rivaliteit wel tussen de kiwi's en de ozzy's!

Allereizigers die eerst NZ hebben gedaan ervaren dit hetzelfde, maar neemt niet weg dat we met z'n allen er een mooifeestje van maken! Jammer dat alles hier zo ontzettendtoeristisch is en ontzettendduur. 20 dollar voor 6 pack bier bijvoorbeeld....Ben blij dat we volgende week gaan zeilen en daarna de oostkust gaan verlaten en lekker door de outback gaan crossen. De westkust schijnt wel de mentaliteit van de kiwi's te hebben, dus ik kijk daar erg naar uit. Ook duurt het nog maar een maandje voordat mijn ouders komen en daarna is het alweer tijd voor azie. Maar eerst nog ff 8 weken genieten van het warme weer hier!

Het ga jullie goed in nederland! En voor de mensen die naar de streetdogs gaan: heel veel plezier! Breek die tent maar eens goed af daar :D

Cheers, dick

52 liften door Nieuw Zeeland!

---

Het spijt me alvast voor de lengte van mijn verhaal, maarja, ik ben ookeen luie donder qua schrijven betreft...

Vanuit Queenstown wegliften viel nog niet echt mee. We wilden naar Christchurch liften via Cromwell. Uiteindelijk een lift gekregen die zei dat het verstandiger was om terug naar Wanaka te gaan omdat vanuit daar het makkelijker zou zijn om naar Christchurch te liften. Nou, dat was dus ook lariekoek, want na een uur wachten hadden we de moed opgegeven en besloten we om maar gewoon onze tent op te zetten daar. Op dat moment stopte er een DHL-busje met de vraag of we een lift naar Cromwell wilden. Uiteindelijk maar gedaan. Het was al 19.00 dus ff geprobeerd om naar Christchurch te liften, maar we vonden het eigenlijk wel best. We stonden notabene op een hoge brug midden in de zon aan de rand van een onwijs mooi meer. Dus na wat lekkere sprongen in het frisse water besloten om onze tent aan de rand van het meer neer te knallen. Maar eerst nog ff het dorpje in voor een cola. Met een korte lift waren we in het centrum. Zover je dit een centrum kunt noemen, want de meeste dorpjes in het zuiden bestaan uit 10 straten, een bar, en een supermarkt.

Het bleek echt een leuke kroeg te zijn. Het leek net alsof we in het wilde westen waren. Een gezellige saloon dus, met niet veel gasten op wat dorpsdronkelingen na. Na een gezellig avondje darten weer teruggegaan naar het meer. Tentje 2 meter van het water gezet en naar de weerspiegeling van het maanlicht op het meer gekeken en lekker geslapen met het geluid van kleine golfjes. In de ochtend vroeg uit de veertjes, en na een frisse duik in het meer, waren we klaar om nu wel naar Christchurch te liften. Ons einddoel was Kaikoura, maar dan moest alles meezitten. Al vrij snel een lift gekregen van een grote afstand. De mooiste lift van ons reis kregen we erna. In de middle of nowhere stonden we te liften en we maken altijd fun naar tourbussen of ze ons meenemen, want dat doen ze namelijk nooit. Ineens zegt Geert: dieck, hij stopt! Ik draai mijn hoofd om en zie een bus achteruit bijna de greppel inrijden! Hij ging naar Christchurch en we mochten meerijden!!! Onze eigen lege bus die ons ff naar Mount Cook reed, en die ons meenam om te lunchen bij Lake Tekapo. Dit meer is zo mooi. Zoals een amerikaanse vrouw ooit serieus vroeg aan een local: hoeveel kleurstoffen stoppen ze in dit meer om deze blauwe gloed te krijgen... Een domme vraag?: absoluut! Maar het zegt genoeg over hoe mooi het meer is. Check de foto's maar. In Christchurch wat vage liften gehad van wat stoners en een boer. Toen we bijna de moed hadden opgegeven om Kaikoura te halen werden we wederom meegenomen. Ditmaal door een vrouw met 2 kleine dochters. Dus in 1 dag vanaf het zuiden tot het noorden gelift! Dat was wel een drankje waard! Na een ontspannen avond met wat potjes pool was het tijd om de tent op te zetten op het strand. Lekker kamperen met de golfjes op de achtergrond. Althans, dat was het plan. Rond 4 uur werden we abrupt wakker gebeld door thuisfront Mieke met de mededeling dat er een tsunami op komst zou zijn. Ja, lekker wakker worden! Dus hup, midden in de nacht met tent en opgeblazen luchtbedden in pyama de heuvels op. Daar rustig verder geslapen. Toen we wakker werden stonden de reddingshelicoperts voor onze tent (vreemd genoeg niet wakker geworden van het feit dat er een helicopter naast ons tent landde...). Deze dag mochten we de heuvel niet af en was het strand gesloten. Uitgerekend op de dag dat er geen wolkje aan de lucht is, en het windstil is.......BORING!!!

Uiteindelijk toch maar naar beneden gegaan, want we hadden toch wel honger en dorst! Verder een erg ontspannen dag gehad! In de avond was het strand weer open, dus toch maar weer het tentje opgezet en hopen dat er geen naschokken komen! De volgende dag geen water in de voortent dus weer een nacht overleefd :D Jammer genoeg een bewolkte dag op het strand. Dus tent niet verplaatst en hele dag voor de tent gehangen. In de avond een kampvuurtje gemaakt. Apparte knakker ontmoet die bekend staat als de dorpsgek alias Mc Snake. Hij verzamelt skeleten van dode beesten en struint alle stranden af in de nacht met een mijnwerkerslichtje op z'n voorhoofd. Hij was 34 en had al geen seks meer gehad sinds 15e. Ja, misschien een trio met een blonde en een brunette toen ie 30 werd, maar hij wist niets meer toen hij naakt tussen hen wakker werd. Verder had ie een miljoen waard aan gevonden spullen, maar die waren gestolen... Wat een figuur! Anyway, Kaikoura is een havenstad waar je naar walvissen kunt kijken en zeehondjes. We besloten voor de zeehondjes te gaan. Zo, voor je het weet sta je recht voor zo'n beest of sta je op z'n staart voordat je het doorhebt. Dat is ons bijna overkomen, maar gelukkig zijn deze beesten zo lamlendig dat ze de moeite niet nemen om overend te komen. Na de zeehondjes was het weer tijd om te gaan liften. Ditmaal met een amerikaan die films schrijft en een hekel had aan Amerika. Hij nodigde ons uit voor een kopje koffie. Hij gaf z'n creditcard aan de barman om te betalen. Zegt de barman: ja, je hoeft toch niet te betalen, tis maar koffie??! Nou, als ze dat bij mij in de kroeg ook zouden doen:P Daarna ff geborreld met die amerikaan in Picton in de Irish pub. Daarna tentje opzetten aan het meer. We hebben daar al eens eerder geslapen, dus we hoefden ook geen wekker te zetten, want het was dus wake-up call assured door de gemeente. Enja hoor, om 9 uur werden we keurig gewekt door de gemeente :D

Ontbeten met tosties (jezus wat mis ik de nederlandse mayonaise en mijn tostie ontbijtjes met bonomel!) Dus dat was lekker genieten vandaag! In de middag de boot gepakt naar het noord-eiland. Eenmaal in Wellington naar hetzelfde hostel gegaan en weer een private room geboekt. Tis wel eens relaxt om je eigen badkamer te hebben na een aantal dagen zonder douche! Ik snap echt niet dat mensen met ons om willen gaan want volgens mij stinken echt een uur in de wind. Ik draag al 6 weken dezelfde broek (oplettende mensen hadden het gezien op de foto's:P), en hetzelfde vest... Anyway, 3 weken geleden hadden we een kamer waar we per ongeluk het kastje naar z'n vaantjes hadden geholpen en ondersteboven achtergelaten. Nou, schijnbaar heeft het hotel onze interieur stijl overgenomen, want hij was geen cm verschoven en nog altijd ondersteboven. In de avond naar de bar gegaan en weer lekker lopen meebleren met de zanger die aan het zingen was. Dit werd GJ teveel (was al verkouden), en de volgende dag was hij dan ook ziek. Nog een nacht geboekt dus, en ik de stad in. Lekker op het terras gezeten en genoten van deze levendige stad. Deze stad heeft echt mijn hart gestolen en zou hier echt kunnen wonen! Iedereen is hier bezig met z'n eigen ding, maar dan wel weer gemoedelijk. Overal muziek, bandjes, muzikanten. Enja, als muziekliefhebber spreekt mij dat uiteraard aan!

Toen was het tijd om richting Rotorua te liften. Dat was de helft van het noord-eiland dus dat was wel een uitdaging. Uit Wellington liften is onmogelijk dus maar de trein genomen naar paraparamui. Jahaaa, probeer dat maar eens uit te spreken na 4 bier!! Deze stad heeft de officiele auto van de handlanger van Al Capone! Vervolgens naar Bulls gelift, en erna naar Taupo. Een meerwaar een x aantal vulkanenom heen ligt en waar oa Lordof theRings geschoten.Daar zijn we al eens eerder geweest, maar het was al half 9, dus donker. Er was ook een feestje want de Iron Man werd hier gehouden! Dat houdt in dat je eerst 3,8 km zwemt, vervolgens 180 km fietst, en daarna nog eens ff een maratonnetje van 42,2 km gaat rennen. Helemaal gestoord dus en sommigen mensen zagen er dan ook uit alsof ze die dag niet beter in bed hadden kunnen blijven... Het leek net tikkertje voor zombies! Anyway, in deze stad weer met Jasper ontmoet. Met hem en Marieke (een dame die jasper ontmoet had) naar hot water springs gegaan. Een inham van een blauw groene rivier waar kokend heet water uit een spleet kwam. Dus gewoon een natuurlijke jacuzzi! En als het je te warm werd onder de oksels, liet je je gewoon meedrijven door de rivier die lekker koud was. Mooi dat het water zo helder is dat je geen snorkel nodig hebt! In de avond flink lopen borrelen en heb nog altijd medelijden met die duitser die Marieke probeerde versieren en ik het sneu vond dat ie niets durfde te zeggen tegen haar. Ik besloot maar te proosten met hem, en van schrik kletst ie z'n volle pint bier tussen haar benen. Nee, goeie binnenkomerrrrrrrrrrrr :D

Na opnieuw een rustige nacht slaap in de speeltuin, de volgende dag verhuisd naar Rotorua. Deze stad is totaal niet boeiend, en stinkt naar rotte eieren vanwege de geisers. Ik werd gelukkig verkouden zodat ik het niet rook. Nadeel echter: hele dag in bed moeten blijven. Maargoed, vanuit daar snel door naar Mt Maunganui. Een wit strand met palmbomen. Na 5 weken eindelijk aangekomen via een kleine omweg! (Eigenlijk was dit onze 1e bestemming na Auckland, maar zijn afgedwaald naar het zuider eiland via Wellington voor de rugby sevens). In Mt (mount) Maunganaui lekker de berg beklommen, paar golfjes gepakt lekker gechilled op het strand, en gekampeerd op het rugby veld. Lekker rustig! De trainingen gaan gewoon door, maar niemand schijnt er iets om te geven dat we naast het veld staan met onze tent...Maar lekker rustig in de nacht was het wel. Behalve op die randdebiel na die teveel drugs op had en heel de nacht stond te trippen. Ik weet niet wat hij voor troep had gebruikt, maar dit was niet meer normaal. De ene minuut stond ie te schreeuwen uit z'n voordeur, dan weer tegen z'n huis te pissen, dan weer te feesten, dan weer te krijsen alsof er een stok tussen z'n billetjes werd geschoven, dan weer feesten, en dangooide hij z'n interieur weer naar buiten... Jaja, leuk spul.... Blijkt de volgende dag dat ie een tatoeerder is. Nou, no way dat ik ooit iets bij hem zou laten zetten!

Onze laatste bestemming werd Raglan. Met ons nieuw lift systeem krijgen we binnen 3 minuten een lift (Jasper zetten we in z'n uppie als 1e neer en wij gaan gewoon 100 meter verderop staan en wachten totdat er iemand stopt bij hem, en dan vraagt hij of we mee mogen!) Maar we werden afgeleid van onze bestemming vanwege een rugby wedstrijd in Hamilton. The Chiefs vs Crusaders. Hier spelen ook all blacks in (nee, geen negers, maar zo heet het nationale team van Nieuw Zeeland). Voor de wedstrijd was er een hele fanatieke fan in de supermarkt met een vlag en een rugby bal. Tijdens de rust kwam die man voorbij gerend. Vervolgens hoorde ik het hele stadion juichen dus ik besloot weer om ff naar het stadion te lopen (roken moet hier overal buiten), en ik zie diezelfde man op het veld rennen met alle security achter hem aan! Na 80 minuten schreeuwen en zingen en met vlaggen zwaaien, was het tijd om te slapen. Luie donders dat we zijn, besloten we om ons tentje op de parkeerplaats naast het stadion neer te zetten. Security zijn heel aardig: guys, do you have a car here, because we are gonna close the gate....No sir, just a tent to sleep in... ow ok, good night guys! Ja, ze geven er dus echt geen fuck om hier :D Jasper nam weer plek in onze voortent. Hij was onze waakhond voor 3 nachten met z'n gesnurk! Wanneer het licht werd, zagen we dat we naast het kerkhof stonden. Nieuwe ervaring!! Tentje ingepakt en naar Raglan gegaan. Dit valt in de top 10 beste surfspots ter wereld. Jammer van de regen though. Dus maar een baringegaan, en spelletjes gespeeld. Beetje jammer,maar het is niet anders! Na Raglan was hettijd voor onzeechte laatste bestemming in NZ. Auckland...

De stad waar onze grote reis allemaal begon. De cirkel van Nieuw Zeeland is rond. Al vrij snel kregen we een lift. Deze wilde ff stoppen bij de pub om bier te drinken met z;n maten. Nou, prima, wij mee en gezellig op zondag lopen borrelen. Deze vrienden wonen echter in Auckland en wij konden meerijden! Helaas was er niet genoeg plek en werd ik als een hondje in de achterbak neergezet. Daar zat ik dan: dubbelgevouwen in de achterbak, met mijn voeten tegen het raam, een flesje bier in mijn hand, te luisteren naar een kerel die in Vietnam heeft gevochten en genoeg spleetogen heeft omgelegd om de eredivisie te voorzien van compleet nieuwe elftallen! Deze kerel thuis afgezet en naar het huis gegaan van one lift. Daar lekker met wat andere lui die daar wonen in de tuin gezeten en wat bier gedronken en verhalen uitgewisseld. Daar typ ik dit verhaal nu ook. Net ajax-psv gekeken en helaas verloren :(:( Vanmiddag vliegen we naar Sydney, Australie. We blijven daar bij Joyce slapen (voor velen een oud bekende), en een maat van GJ reist met ons mee in Ozzy, en heeft van de week al een busje gekocht. Dus dat is ook al geregeld!Nieuw Zeeland heb ik nu ook al afgesloten en het was een fantastische ervaring. Zoveel gezien, gedaan, mensen ontmoet, te veel om op te noemen! Na 2 maanden Ozzy zie ik mijn ouders weer, en dan is het nog maar twee weken totdat ik mijn schatje weer zie in Bali! Dus Australie wordt ook weer een geweldige ervaring en kijk er dan ook erg naar uit!

Na 52 liftenzijn we weerterug in Auckland. Van Auckland naar Queenstown en weer terug. Dus tussen de 50 en 100 mensen ontmoet met liften.

Hier wat nieuw zeeland statistieken:

- 52 liften
- 13 betaalde overnachtingen in hostels/hotels
- 4x bij mensen geslapen met in totaal 5 overnachtingen

-2x in eenhostel gratis geslapen met in totaal 3 overnachtingen
- de rest van de nachten wildkamperen (geen idee hoeveel overnachtingen maar het was gevarieerd van golfbanen, rugbyvelden, naast kerkhoven, aan het meer, ophet strand, speeltuinen, langs deweg, noem maar op)

Veel positieve dingen meegemaakt en maar weinig negatieve. De meest leuke dingen waren toch:
- parachute springen
- bungee jumpen
- wildkamperen
- liften
- mensen ontmoeten

Er zijn maar weinig negatieve punten.Het enige wat ik als negatief heb ervaren was het drugsfeest waar we beland waren en mensen onzecoke gingen aanbieden. Dus dat wasspullen pakken en wegwezen!

Maargoed, NieuwZeeland zit erop en over een paar uurtjes vliegen we naar Sydney! Dus bij deze sluit ik Nieuw Zeeland af.Ik heb weer nieuwe foto's en filmpjes geplaatst, en de eerst volgende keer zal weer zijn over eenpaar weken vanuit Ozzy!

Foto's staan onder het kopje foto's
Er staan ook weer nieuwe filmpjes op: www.youtube.com/dropkickdick1984

Groeten!!